Piękna, utalentowana i nieszczęśliwa... Oto historia Whitney Houston
Historia Whitney Houston porusza do dziś. Życie zdecydowanie jej nie oszczędzało...
Whitney Houston to prawdziwa legenda światowej muzyki. Urodzona w 1963 roku w Stanach Zjednoczonych wokalistka, aktorka, modelka i producentka filmowa, dla wielu fanów stała się uosobieniem piękna, kobiecości i ogromnego talentu. Jej piosenkę "I Will Always Love You" z głośnego filmu "Bodyguard" do tej pory śpiewają miliony, które wciąż nie mogą pogodzić się ze stratą swojej idolki. Gdyby 11 lutego 2012 roku wydarzenia potoczyłyby się inaczej, Whitney Houston miałaby już 60 lat i kto wie, być może nadal jeździłaby w trasy koncertowe. Choć piosenkarka zarówno na czerwonym dywanie, ekranie i w swoich teledyskach tryskała radością i dobrą energią, to życie jej nie oszczędzało. Poznajcie smutną historię życia gwiazdy i zobaczcie jej ostatnie zdjęcia. Zobacz także: Ostatnia piosenka i teledysk Whitney Houston
Nie żyje 38-letni mąż Justyny Kowalczyk. Życie już wcześniej boleśnie ją doświadczyło
Ogromna tragedia Justyny Kowalczyk - w Alpach zginął jej mąż, Kacper Tekieli. W jej życiu już wcześniej nie brakowało dramatów.
Nie żyje Kacper Tekieli, polski wspinacz, instruktor wspinaczki, a prywatnie mąż Justyny Kowalczyk, najbardziej utytułowanej polskiej biegaczki narciarskiej. Według medialnych informacji mężczyzna zginął podczas wspinaczki w szwajcarskich Alpach, gdzie przebywał razem z rodziną - żoną Justyną oraz synem, Hugo: Tragiczna wiadomość z Alp – podczas wspinaczki na Jungfrau zginął Kacper Tekieli. Kacper realizował ambitny projekt zdobycia wszystkich 82 czterotysięczników. Niestety wczoraj, 17 maja, spadł podczas zejścia wraz z lawiną (deską śnieżną) na północną stronę góry… - czytamy na stronie wspinanie.pl Mężczyzna miał 38 lat. Mąż Justyny Kowalczyk nie żyje. W 2014 roku opowiadała o depresji i poronieniu To kolejna, ogromna tragedia w życiu Justyny Kowalczyk. W czerwcu 2014 roku wybitna sportsmenka udzieliła wstrząsającego wywiadu - przypominamy tekst, który powstał na bazie rozmowy z biegaczką. Justyna Kowalczyk to jeden z najbardziej utytułowanych sportowców w historii polskiego sportu. Medalistka Igrzysk Olimpijskich przez lata czarowała kibiców podczas wielkich zawodów, olimpiad i rozgrywek o Puchar Świata. Nie brakowało jej również w mediach - chętnie udzielała wywiadów i pozowała do kolorowych sesji zdjęciowych. Za kulisami rozgrywał się jednak wielki dramat. W 2014 roku pojawiła się rozmowa z Justyną Kowalczyk dla Sport.pl. Sportsmenka mówiła otwarcie o depresji i o tym, że w 2013 roku poroniła. Był to jeden z pierwszych takich przypadków w polskich mediach, gdy osoba znana, bogata i utytułowana tak brutalnie konfrontuje wyobrażenia o życiu gwiazd z rzeczywistością.
Nie potrafiła zapamiętać prostej kwestii, upijała się i spóźniała na plan. Nie dostała nawet nominacji do Oscara. Ale 60 lat po śmierci to jej gwiazda świeci najmocniej.
Jest późne przedpołudnie, gdy na planie „Pół żartem, pół serio” dochodzi do spięcia. Wszyscy czekają na Marilyn Monroe, która miała być już trzy godziny temu. Ale nie pojawiła się i nie wiadomo, czy jest sens czekać. A jeśli nawet zaszczyci ekipę swoją obecnością, czy zna swoje kwestie i będzie w stanie je powtórzyć? Tylko reżyser Billy Wilder jest niewzruszony. Każe czekać. Pytany, czy nie mógłby zatrudnić innej, bardziej profesjonalnej aktorki, szybko ucina dyskusję: „Nie, bo nawet spóźniona Marilyn jest o wiele lepsza niż wszystkie inne aktorki razem wzięte. Gdyby zależało mi na kimś, kto jest zawsze punktualny i zna swoje kwestie, zaangażowałbym ciotkę z Wiednia. Wstaje codziennie o piątej i nigdy nie ma luk w pamięci. Ale kto chciałby ją oglądać?”. Gwiazda czy aktorka? Na czym więc polega magia Marilyn Monroe? Nie była przecież nawet jedną z największych aktorek swojego pokolenia. Całe życie ubolewała, że nikt nie docenia jej talentu. Nie daje dobrych ról w ambitnych produkcjach. Gdy proponowano jej kolejną rozbieraną rolę głupiej blondynki, płakała: „Tylko do tego się nadaję? Żeby zrzucać ciuchy i świecić pupą?”. Choć sama nie wiedziała, co może zagrać. Marilyn Monroe pytana kiedyś o rolę marzeń, odparła: „Chciałabym zagrać w »Braciach Karamazow«. Nie braci. Ale Gruszeńkę. To dziewczyna”. Rozpaczała, że nie dostaje takich gaż, jak inne aktorki. Podczas gdy jej płacono ledwie 500 dolarów za tydzień pracy, Jane Russell, jej partnerka w „Mężczyźni wolą blondynki”, inkasowała 200 tysięcy. Gdy jej zaproponowano marne 100 tysięcy za „Something’s Got to Give”, Elizabeth Taylor jako pierwsza aktorka w historii kina dostała milion dolarów za główną rolę w „Kleopatrze”. Marilyn Monroe próbowała uczyć się aktorstwa. Jeden z jej wczesnych kochanków – wielki reżyser Elia Kazan – namówił ją, by pojechała do słynnego Actor’s Studio Anny i Lee Strasbergów. Posłuchała. W 1954 roku zaczęła chodzić na zajęcia z takimi sławami, jak Marlon Brando, Paul Newman, James Dean czy Anne Bancroft. Metoda Stanisławskiego, która nakazywała aktorom sięgać głęboko do zakamarków duszy, do traumatycznych przeżyć, była dla niej idealna. W końcu niewiele gwiazd miało za sobą tyle smutnych doświadczeń co ona. Pierwsze z brzegu? Nigdy nie poznała swojego ojca. Żartowała więc: „Moim ojcem był Abraham Lincoln. To znaczy – myślę o Lincolnie jak o swoim ojcu. Był dobry, miły i mądry. To mój ideał. Kocham go”. Matka Marilyn Monroe, Gladys Baker, która pracowała jako montażystka, porzuciła ją dwa tygodnie po urodzeniu. „Byłam pomyłką. Prawdopodobnie pokrzyżowałam jej plany życiowe”, mówiła z goryczą Marilyn. Wychowywały ją przyjaciółki matki. Potem tułała się po sierocińcach i domach zastępczych, gdzie jej trauma sięgnęła zenitu. A gdy w wieku 34 lat Gladys zapadła na schizofrenię i trafiła do szpitala psychiatrycznego, została na świecie sama. Obsesyjnie bała się, że wpadnie w obłęd, że zachoruje jak matka. „Zdarzało się, że nagle wybuchała w trakcie zajęć płaczem i długo nie potrafiła się opanować”, wspominała żona Lee, Anna Strasberg. Marilyn Monroe grała świetnie. Widać to w późniejszych filmach, takich jak „Rzeka bez powrotu” czy „Przystanek autobusowy”. „To najlepsza aktorka filmowa od czasów Grety Garbo. Marilyn to czyste kino. Bardzo rzadko posługuje się słowem. Grają jej usta, oczy, przypadkowe gesty”, mówił Joshua Logan, który reżyserował „Przystanek…”. Marilyn dostała nawet kilka nagród. Nominacje do brytyjskiej BAFTY za „Księcia i aktoreczkę” oraz „Słomianego wdowca”. Nominację do Złotego Globu za „Przystanek autobusowy” i wreszcie Złoty Glob za „Pół żartem, pół serio” Billy’ego Wildera. Ale czy byłaby w stanie stworzyć taką kreację, jak jej największa konkurentka Elizabeth Taylor w „Kotce na gorącym blaszanym dachu” albo w „Kto się boi Virginii Woolf?”? Trochę dziwka, trochę anioł Marilyn Monroe, którą pamiętamy, to słodka dziewczyna z komedii: „Pół żartem, pół serio”, „Słomianego wdowca” czy „Mężczyźni wolą blondynki”. To sam seksapil. Scenarzysta Walter Bernstein mówił: „Nie była klasyczną pięknością. Tak naprawdę nie była nawet specjalnie ładna. Ale miała niepowtarzalny dziecięcy wdzięk, słodki i obezwładniający”. Jakąś niezwykłą mieszankę zwierzęcego seksapilu i dziecięcej niewinności. Według Laurence’a Oliviera: „Potrafiła zasugerować niewinność i zepsucie w jednym momencie”. Od 60 lat wytwórnie filmowe próbują wykreować jej następczynię. Stylizować sesje gwiazd na sesje z Marilyn. Na próżno. Marilyn Monroe była tylko jedna. Niepowtarzalna. Już jako ruda pulchna dziewczyna, Norma Jeane Baker, która w wieku 17 lat zaczęła pozować do zdjęć reklamowych, robiła wrażenie. Ale dzięki kilku drobnym sztuczkom stworzyła wizerunek kobiety, od której nie można było oderwać oczu. Na wzór swojej idolki Jean Harlow utleniła włosy na platynowy blond. Opracowała charakterystyczny makijaż. Sama tworzyła kompozycję cieni do powiek, dzięki którym uzyskiwała niepowtarzalny błękit. Nakładała kilka kolorów szminek, by jej usta wydawały się jeszcze pełniejsze. Zawsze lekko je rozchylała, bo uważała, że ma za masywny podbródek, a tak będzie go mniej widać. Zaczęła nosić tak obcisłe suknie, że niektóre trzeba było na niej zaszywać. I buty, z których jeden miał o pięć milimetrów krótszy obcas. Dzięki czemu, chodząc, kołysała zmysłowo biodrami jak żadna inna aktorka. W tej kategorii miała tylko jedną rywalkę – Sophię Loren. Ten krok nazwano nawet „chodem Marilyn”. Choć ona sama bagatelizowała jego znaczenie. „Nauczyłam się chodzić, gdy miałam dziewięć miesięcy. I od tamtej pory zawsze tak chodzę”, mawiała. Gdy swoim ciepłym dziewczęcym głosem, z wiele obiecującym spojrzeniem spod rzęs, wypowiadała nawet błahe kwestie, brzmiały jak zaproszenie do łóżka. Tak jak w „Asfaltowej dżungli”, gdzie mówi do swojego kochanka: „Kazałam na targu kupić makrele dla ciebie. Wiem, jak lubisz ryby”. I każdy już się domyślał, jak skończy się ta kolacja. Znała siłę swojego seksapilu. „Nikt nie wygląda nago lepiej niż ja”, powtarzała. Brando, Miller, Kennedy Trudno się dziwić, że kobiety chciały wyglądać tak jak ona, a mężczyźni tracili dla niej głowę. Zresztą Marilyn w wydaniu ociekającej seksem blondynki może być ucieleśnieniem męskich marzeń do dziś. Ona sama była rozczarowana związkami. O swoich małżeństwach mówiła: „W istocie moje pierwsze małżeństwo z Jimem Doughertym, kolegą z sąsiedztwa, było czymś w rodzaju przyjaźni z przywilejami seksualnymi. Potem przekonałam się, że małżeństwo nie jest niczym więcej”. Sama też przyznawała, że nie była cudowną kochanką. Ale wystarczyło, że pokazała się u boku nowego faceta, a prasa już rozpisywała się o jej nowej miłości. Na liście jej podbojów byli przecież najsławniejsi reżyserzy, producenci, pisarze i politycy swojego pokolenia: Elia Kazan, Marlon Brando, Yves Montand. Jej drugi mąż, słynny amerykański baseballista Joe DiMaggio, był tak zazdrosny, że gdyby mógł, trzymałby ją pod kluczem. Łudził się, że będzie miał ją tylko dla siebie. Zmusi do zakończenia kariery i zajęcia się domem. Rozstali się po dziewięciu burzliwych miesiącach. Kiedy wyszła za mąż za wybitnego amerykańskiego dramaturga Arthura Millera, dziennikarze pytali przewrotnie: „Co on w niej widzi?”. Ten niezwykły mariaż urody i intelektu intryguje do dziś i sam w sobie stał się legendą. Ona zawsze wiedziała, że to związek wysokiego ryzyka. W prywatnych rozmowach mówiła: „Wielki cyc, wielka pupa. Gdybym nie była niczym więcej niż durną blondynką, nie ożeniłby się ze mną, prawda?”. Rozpaczliwie próbowała nadrobić braki. Czytać. Rozwijać się. Stworzyć dom i urodzić dziecko. Ale nic z tego nie wyszło. Małżeństwo z Millerem skończyło się po pięciu latach. Jeszcze w czasie trwania ich związku wdała się w płomienny romans z francuskim uwodzicielem Yves’em Montandem. A JFK? Jeden z najbardziej charyzmatycznych mężczyzn swojej epoki? Nikt nie wie, co tak naprawdę łączyło tych dwoje. Do prasy przeniknęło tylko jedno ich wspólne zdjęcie – stoją we trójkę z Robertem Kennedym. Ale to tylko podgrzało atmosferę, zrodziło spekulacje, które rozpalają wyobraźnię do dzisiaj. Szczególnie że niedługo potem, w 1962 roku w Covent Garden, zaśpiewała mu zmysłowym głosem słynne „Happy Birthday”. Mówiło się, że poznała zbyt wiele tajemnic, by żyć nadal… Gotowa na wszystko Czy budziłaby takie emocje, gdyby nie odeszła młodo i w tajemniczych okolicznościach? „Wyobraźcie sobie, że ona wciąż żyje – jest bardzo gruba i ciągle pijana. Byłaby budzącą litość i zażenowanie osobą. I nikt z tych, którzy ją dziś wspominają, nie opowiadałby o niej tego, co teraz”, mówił reżyser Joseph. L. Mankiewicz. Gdy znaleziono ją martwą, miała 36 lat. Traumatyczne dzieciństwo sprawiło, że rozpaczliwie pragnęła akceptacji. Była gotowa na wszystko, by zdobyć miłość. Na kozetce psychoterapeuty usiadła po raz pierwszy siedem lat przed śmiercią. I, jak większość ludzi w tamtym czasie, zachwyciła się psychoanalizą. Ze swoją pierwszą terapeutką Margaret Herz Hohenberg spotykała się pięć razy w tygodniu. Niebawem była od niej tak uzależniona, że bez swojej mentorki bała się podjąć jakąkolwiek decyzję. Miała nadzieję, że Margaret sięgnie do zakamarków duszy i rozwiąże jej problemy. Wzmocni samoocenę. Ale było coraz gorzej. Zmiany terapeutów w niczym nie pomagały. Gdy wyjechała do Londynu, by u boku Laurence’a Oliviera zagrać w „Księciu i aktoreczce”, jej opiekunką została Anna, córka Zygmunta Freuda. Marilyn, która zaczęła wtedy czytać książki twórcy psychoanalizy, stwierdziła: „Gość miał w wielu sprawach rację. Od razu czuję się lepiej”. Tymczasem Olivier był przerażony tym, co działo się na planie. Pytany o Marilyn, oficjalnie odpowiadał dyplomatycznie: „Chyba nikogo nie zaskoczę stwierdzeniem, że trudno się z nią pracowało”. Nieoficjalnie jednak dawał upust emocjom. „To nie aktorka, to schizofreniczka”, mówił. Podobnego zdania była Anna Freud. W jej zapiskach z tamtego okresu czytamy: „Pacjentka rozchwiana emocjonalnie, nadpobudliwa, stała potrzeba zewnętrznej akceptacji, lęk przed samotnością, stany depresyjne w przypadku odrzucenia, osobowość paranoidalna ze skłonnościami do schizofrenii”. Kolejna jej psychoterapeutka, Marianne Kris, była już tak bezradna, że po dwóch próbach samobójczych umieściła swoją pacjentkę na oddziale zamkniętym szpitala psychiatrycznego. Marilyn, która myślała, że będzie w sanatorium, podpisała zgodę. I być może spędziłaby w szpitalu resztę życia, gdyby nie Joe DiMaggio, który wyciągnął stamtąd byłą żonę po miesiącu. Już wtedy łykała po 20 tabletek nembutalu dziennie. A przed połknięciem nakłuwała je szpilką, by szybciej zadziałały. Reżyser John Huston mówił: „Miała problemy. Ale któż ich nie ma? Prawdziwy dramat rozpoczął się jednak wtedy, gdy przeklęci lekarze przepisali jej przeklęte pigułki. Nie powinna brać tego do ust”. Co gorsza, nauczyła się wyłudzać leki. Jednocześnie chodziła do kilku lekarzy i psychoterapeutów, którzy dawali jej recepty na środki uspokajające i nasenne. Ostatni z nich, Ralph Greenson, jak mówiono psychoterapeuta gwiazd i gwiazda wśród terapeutów, też nie potrafił jej pomóc. Traktował jak córkę, ulegał jej kaprysom. Dawał „zastrzyki młodości”, których składu nikt nigdy nie poznał. Jak mówił przyjaciel Marilyn, pisarz Truman Capote, pod wychudzonym ciałem i obrzmiałą twarzą niemal widać było udręczoną duszę. Coraz częściej Monroe mówiła o sobie „ona”. Twierdziła, że słyszy głosy. Życie po życiu Gwiazdę znaleziono martwą 5 sierpnia 1962 roku w jej domu w Brentwood. Pierwszym i ostatnim, jaki miała. Leżała naga ze słuchawką w dłoni, jakby przed śmiercią próbowała do kogoś zadzwonić. Wokół było mnóstwo fiolek po lekach, które zażywała całymi garściami, by choć na chwilę usnąć. Jej śmierć była więc właściwie tylko kwestią czasu. Mimo to wywołała sensację i szok. Zrodziła mnóstwo pytań. Czy Marilyn naprawdę chciała umrzeć? Popełniła samobójstwo? A może ktoś jej w tym pomógł? Dziś nie ma to jednak wielkiego znaczenia. Bo w nocy z 4 na 5 sierpnia umarła tylko Norma Jean Baker, miła, seksowna, ale zagubiona dziewczyna. Marilyn Monroe, wielka gwiazda kina, żyje nadal. W Internecie można kupić pukle jej włosów i zdjęcia z autografami. W maju znalazła się na plakacie festiwalu filmowego w Cannes. Gasiła świeczkę na urodzinowym torcie. W kinach można było obejrzeć „Mój tydzień z Marilyn”, film o paru dniach z jej życia. Niedawno prestiżowy amerykański magazyn „Vanity Fair” opublikował jej nagą sesję. MM ma także swoje konto na Facebooku, do którego zagląda regularnie ponad trzy miliony znajomych. Na Twitterze wciąż zamieszcza swoje złote myśli. Tak, jakby chodziło o wielką współczesną gwiazdę, za którą stoi machina marketingowa, a nie Marilyn Monroe, która zmarła 60 lat temu. I nikt nie jest w stanie powtórzyć jej fenomenu. Magda Łuków
Twórca jednego z największych świątecznych przebojów odszedł w pierwszy dzień świąt... To już dwa lata od śmierci George'a Michaela
Kim jest mąż Ewy Farnej? Poznajcie Martina Chobota! Ile ma lat i co robi w życiu?
Co słychać u finalistów Idola? Czym zajmuje się aktualnie Alicja Janosz albo Ewelina Flinta?
Właśnie minęło 10 lat od zakończenia pierwszej edycji programu!
Dziś Dzień Przyjaciela! Czy w show-biznesie przyjaźń jest możliwa? Okazuje się, że tak!
Od ślubu minęły 3 lata! Teraz rodzina Lewandowskich się powiększy! Zobaczcie ZDJĘCIA z ich ślubu!
Lewandowska zdradziła, jak wychowa dziecko! "Trudno jest wychować dziecko w zamożnym domu. Przerażają mnie rodzice..."
Anna Lewandowska jest w ciąży! Ta informacja wzbudziła wiele emocji wśród jej fanów! Robert ogłosił tę wspaniałą nowinę podczas wczorajszego meczu - "Lewy", chwilę po tym, jak efektownym strzałem z rzutu wolnego otworzył wynik spotkania, pobiegł po piłkę i włożył ją pod koszulkę tak, by przypominała brzuch ciążowy, a następnie zaczął ssać kciuk. A to oznaczać może tylko jedno - ciążę! Piłkarz i jego ukochana w 2013 roku wzięli ślub. Kolejnym etapem ich wspólnego życia są dzieci! Ania jest w 5. miesiącu ciąży! W wywiadzie dla "Gali" w 2013 roku Anna odpowiedziała na pytanie jak zamierza wychować dzieci. Najnowsze informacje na temat ciąży Ani Lewandowskiej: Zobacz też: Anna Lewandowska odwoła obóz zimowy w styczniu? Mamy komentarz menadżerki! Więcej: Od ślubu minęły 3 lata! Teraz rodzina Lewandowskich się powiększy! Zobaczcie ZDJĘCIA z ich ślubu! To musisz zobaczyć: Dziecko Lewandowskich będzie spod znaku Barana. Jeśli urodzi się chłopiec, rodzice mogą mieć problem ;) Zobacz: Anna Lewandowska w ciąży! Zobaczcie jej ostatnie zdjęcia na Instagramie. Widać brzuszek? Aż tak precyzyjnie tego nie planujemy. Na wszystko przyjdzie pora. Na pewno sport będzie obecny w życiu naszych dzieci, bo z własnego doświadczenia wiem, jak wiele daje i jak kształtuje charakter. Obserwując znajomych, którzy są zamożni, i naprawdę trudno jest w takim domu wychować dziecko. Trzeba być bardzo czujnym, żeby nie wpaść w pułapkę kupowania, tego, że dziecko ma wszystko i na wszystko sobie może pozwolić. Lewandowska w dalszej części rozmowy zdradziła jak zamierza wychować swoje dzieci oraz co ją drażni w młodych rodzicach. Dzieci się gubią, kiedy żyją w świecie, gdzie nie ma jasnych zasad, zakazów, nakazów, gdzie jedynym wyznacznikiem tego, co jest fajne, a co nie są pieniądze. Przerażają mnie rodzice, którym się wydaje, że jak dziecku pod względem materialnym niczego nie brakuje, to wystarczy. Kupują mu drogą zabawkę, nową grę komputerową albo iPada, obok położą słodycze, a później się dziwią, że dziecko jest osowiałe albo chore, ciągle na antybiotyku. Zamiast zadbać o dobry kontakt, o to, co je i czy ma odpowiednią ilość ruchu. Polecamy: Ciąża krok po kroku – 3 trymestry, czyli 9 miesięcy, czyli 40 tygodni Anna i Robert Lewandowscy już niedługo zostaną rodzicami. Trenerka jest w 5. miesiącu ciąży! Będzie chłopiec czy dziewczynka? ZOBACZCIE! Ania już zdradziła! Parze jeszcze raz serdecznie gratulujemy! Zobacz także: Ania Lewandowska w ciąży! Internauci są już tego pewni! Nawet Smóda to skomentował! KOMENTARZE​ Jeszcze raz gratulujemy Ani Lewandowskiej i Robertowi! Czekamy na rozwiązanie! Ania Lewandowska jest w ciąży! Gratulacje!
Przybylska, Mróz, Braunek, Jobs, Trafankowska - wspominamy gwiazdy, które przegrały walkę z rakiem
Andrzej Kopiczyński nie żyje. Przed śmiercią zdradził swoją tajemnicę
Andrzej Kopiczyński stworzył jedną z najbardziej charakterystycznych postaci w polskiej kinematografii. To właśnie on wcielił się w postać inżyniera Stefana Karwowskiego w kultowym już "Czterdziestolatku". Przez ostatnie lata coraz rzadziej pojawiał się na ekranie... Zobacz: Z OSTATNIEJ CHWILI: Nie żyje Andrzej Kopiczyński - słynny "Czterdziestolatek"! Miał 82 lata Gdyby nie rola w popularnym serialu, życie aktora z pewnością wyglądałoby inaczej. Zanim otrzymał angaż w produkcji, miał za sobą bolesne doświadczenia z młodości. Aktor przez wiele lat skrywał tajemnicę, którą zdecydował się wyjawić w jednym z wywiadów w 2014 roku. Jako dziecko, Kopiczyński i jego rodzina zmagali się z ogromną biedą. Jego rodzina zaraz po wojnie miała tak duże problemy finansowe, że nie zawsze było ich stać na jedzenie. Pamiętam głód. Byłem niedożywiony. Chodziłem po świetlicach domów dziecka. Gdy w jednym zjadłem zupę, biegłem do następnego. Kradłem. Wiele mieszkań poniemieckich było zaplombowanych. Dla mnie i kolegów to nie był problem. Kradliśmy ołowiane rury z mieszkań, bo ołów bardzo dobrze szedł. - mówił wówczas aktor w rozmowie z "Na żywo". Tak dramatyczną historię potrafi napisać tylko życie.... Andrzej Kopiczyński był trzykrotnie żonaty: z aktorkami, Marią Chwalibóg, następnie Ewą Żukowską, z którą ma córkę Katarzynę a następnie z Moniką Dzienisiewicz-Olbrychską, która zmarła w tym roku w czerwcu. Składamy kondolencje jego rodzinie i najbliższym. Zobacz: Andrzej Kopiczyński na imprezie walentynkowej
Przeżyjmy to jeszcze raz! Tak wyglądał ślub Brada Pitta i Angeliny Jolie! ZDJĘCIA
Dziś urodziny Lewandowskiej. Kiedyś skromna dziewczyna piłkarza, teraz stylowa gwiazda! ZDJĘCIA
Wiemy, kiedy premiera filmu o katastrofie smoleńskiej! Znamy obsadę i ogromny budżet AKTUALIZACJA
Wiemy, kiedy odbędzie się premiera długo wyczekiwanego filmu "Smoleńsk" o katastrofie smoleńskiej. Obraz w reżyserii Antoniego Krauzego z Lechem Łotockim, Ewą Dałkowską i Beatą Fido w obsadzie trafi do kin 15 kwietnia. Realizację tego filmu przekładano kilka razy. Pierwsze prace miały rozpocząć się w 2013 roku, ale zabrakło funduszy. W zebranie pieniędzy włączyła się więc Fundacja Smoleńsk 2010. Daty premiery zmieniały się kilkukrotnie, ale w końcu ustalono jedną, która już nie powinna się zmienić - 15 kwiecień. O czym będzie film i dlaczego powstał? 10 kwietnia 2010 roku rządowy samolot Tupolew 154 z Prezydentem RP Lechem Kaczyńskim i towarzyszącymi mu 95 osobami - członkami oficjalnej delegacji zmierzającej do Katynia - ulega katastrofie w Smoleńsku. Wszyscy pasażerowie giną na miejscu. Tragedia wywołuje ogromne poruszenie w Polsce i na świecie. Nina (w jej roli Beata Fido), dziennikarka pracująca dla dużej, komercyjnej stacji telewizyjnej, próbuje dowiedzieć się, jakie były powody katastrofy - czytamy w opisie. Sam reżyser przekonuje, że film był dla niego ogromnym wyzwaniem, ale jako twórca, poczuł obywatelski obowiązek, żeby go zrealizować: Tragedia smoleńska stała się najważniejszym wydarzeniem w III RP, najtragiczniejszą chwilą w polskiej historii od czasu II wojny światowej. Stała się wydarzeniem, które wpływa na los dzisiejszej Polski i życie Polaków w sposób niebywale silny. Które nas podzieliło bardzo głęboko. Dlatego próba zmierzenia się z tym tematem jest nie tylko wielkim wyzwaniem, ale i obywatelskim obowiązkiem twórcy - powiedział reżyser Antoni Krauze. Wybierzecie się do kin? Zobacz także: Marta Kaczyńska i Andrzej Duda na nartach. Jak poradzili sobie na stoku? ZDJĘCIA Poniżej - plakat promujący film Smoleńsk. Zobacz: Marta Kaczyńska napisała książkę. Znamy szczegóły zaskakującego wydawnictwa Ewa Dałkowska zagra Marię Kaczyńską. Lech Łotocki zagra Lecha Kaczyńskiego.
Dokładnie 4 lata temu pożegnaliśmy wielką poetkę. Michał Rusinek wspomina: „Życie bez Szymborskiej? Niewyobrażalne!”
Michał Rusinek, Pierwszy Sekretarz Pierwszej Poetki, w rozmowie o Wisławie Szymborskiej, poezji i... oswajaniu śmierci.
To już 4 lata. 9 lutego 2012 roku pożegnaliśmy Wisławę Szymborską. Michał Rusinek, sekretarz poetki, wspomina pracę dla noblistki w rozmowie z Lilianą Śnieg-Czaplewską z VIVY! z lutego 2012 roku. Nigdy nie widział jej w dezabilu, ale po bankiecie noblowskim przyłapał poetkę w szlafroku w hotelu na korytarzu stojącą w grupie palaczy. To w jego towarzystwie Szymborska wypaliła swojego ostatniego papierosa... – Poznał Pan Wisławę Szymborską pół roku przed Noblem. Uznana poetka i absolwent polonistyki przed podróżą poślubną. Gdy przyszła „katastrofa sztokholmska”, został Pan jej sekretarzem. Pamięta Pan ten szczególny pierwszy dzień i pierwszą wizytę? Michał Rusinek: Szedłem przejęty, na miękkich nogach. Była już tam profesor Teresa Walas oraz amerykański dziennikarz i poeta, który robił wywiad z panią Wisławą. Nic dziwnego, że była lekko skołowana. Dziennikarz dość szybko sobie poszedł, ale zaczął dzwonić telefon, głośno, i nie ustawał. Pani Wisława – zakłopotana, z papierosem w dłoni – wykonywała bezradne gesty, powtarzając: „Tego się nie da wyłączyć”. – Panu się udało. Tu nastąpiła słynna scena przecinania kabla, a po niej kojąca cisza, która – oprócz referencji – zapewniła Panu posadę „Pierwszego Sekretarza Pierwszej Poetki”. Michał Rusinek: Scena wielokrotnie opisywana. Ale potem zdarzyło się (tej historii nie opowiadałem), że gdy pobiegłem do sklepu, kupiłem i zainstalowałem nowy telefon z automatyczną sekretarką, to zabierając ten stary, okropny, przedpotopowy, powiedziałem: „No, to teraz będzie relikwia”. Spojrzała na mnie bacznie: mówię na serio czy z przymrużeniem oka. Zobaczyła iskierkę kpiny, co Ją chyba uspokoiło. – Jaki to był dom, jakie mieszkanie? Michał Rusinek: Maleńkie, przy ulicy Chocimskiej, na czwartym piętrze bez windy. Trochę większe niż „szuflada” z lat 70., bo miało aż dwa pokoje, plus maleńką kuchnię i łazienkę. Książki w obu pokojach i stół przykryty szybą, jak i część mebli zaprojektowanych przez Stefana Pappa. Pod nią były dziwactwa, powycinane z prasy śmieszne rysunki Mleczki, potem Raczkowskiego, wycinki z programów telewizyjnych, na przykład „Stworzenie świata – reportaż”; była kserokopia średniowiecznej przepustki, za pomocą której można się było wykupić z piekła. – „Perwersyjka niewinna”, jak nazwali przyjaciele to zamiłowanie do szmiry. Michał Rusinek: Wokół tego stołu odbywało się całe życie towarzyskie, praca też, więc i my także przy nim siadaliśmy. Zwracał też uwagę Jej fotel i przedziwny mebelek, który zawsze wyciągała, gdy przychodzili goście i zaczynało brakować krzeseł. Była jedyną osobą, która była w stanie na nim siedzieć i się nie wywrócić. Zawsze mnie to wzruszało. Kiedyś szarmancko zaoferowałem, że na nim usiądę, ale spadłem. – Bała się gadżetów, elektroniki? Michał Rusinek: Była osobą bardzo nowoczesną, nie chciała mieszkać w starej rodzinnej kamienicy, tylko w bloku. Wystrój mieszkania też był nowoczesny, z elementami starymi, ale nie żadne antyki. To nie był jej styl. Nawet niedawno kupiliśmy porządniejszy, płaski, panoramiczny telewizor, bo dużo oglądała telewizji. Lubiła telewizję. Niektóre seriale, stare kryminały, kanał Mezzo z operami. A jeśli chodzi o elektronikę, to pewne jej elementy były oswojone, inne nieoswajalne, jak komórka, z której korzystała niechętnie, głównie podczas wyjazdów do Zakopanego i Lubomierza; opanowała dwa przyciski. Gdy przychodziłem z laptopem, drżałem, żeby mi nie wypaliła papierosem dziury w matrycy. Opanowała tylko klawisze page up i page down, ale to nie był dostateczny powód, żeby sprawić sobie komputer. – Miał Pan świadomość, że praca u Szymborskiej to przepustka do historii? Michał Rusinek: Moim zadaniem było między innymi wpisywanie wierszy do komputera. Jeśli przeszedłem do historii – historii literatury – to tylko dlatego, że sugerowałem gdzieniegdzie przecinki. Namówiłem Ją może na kilkanaście przecinków w tych wszystkich wierszach opublikowanych po 1996 roku – i to jest mój wkład w literaturę polską. Może nawet wydam kiedyś dzieło „Przecinki zebrane”… – Świetny tytuł, ale wkład był większy, gdy Pana roczna córeczka podczas rozmowy z noblistką ściągnęła ze stołu obrus ze wszystkim, co na nim stało, a Pan krzyknął. Michał Rusinek: To nie mój wkład, a córeczki. Nie wiem, czy pani zna obie puenty, które temu zdarzeniu towarzyszyły. Jedna to ta, że powstał wiersz, a druga, że gdy został przesłany do „Zeszytów Literackich”, pani Barbara Toruńczyk napisała do mnie list: „Szanowny Panie, jeśli Pana dzieci coś jeszcze zniszczą, a pani Wisława napisze o tym wiersz i da nam do publikacji – pokrywamy wszelkie straty”. Wisława Szymborska zmarła 1 lutego 2012 roku. Została pochowana 9 lutego na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. 15 lat z Szymborską - wspomnienia Michała Rusinka – Był Pan 15 lat u boku noblistki. Do czego się sprowadzały Pana obowiązki, oprócz „chronienia kruchej istoty przed światem zewnętrznym, by miała wolną głowę do pisania”. Michał Rusinek: Do, jak mówiła, „szurania papierami”, czyli załatwiania spraw administracyjnych, ale też merytorycznych. Podzieliłem je na „cito” i „żółwie”, czyli takie, które mogą poczekać. – Ile godzin dziennie poświęcał Pan na sekretarzowanie? Michał Rusinek: Szczerze mówiąc, do tej pory mam problemy z rozgraniczeniem czasu pracy od czasu wolnego, czyli spotkań czy też rozmów o charakterze towarzyskim. Przez ostatnich 10 lat spotykaliśmy się średnio dwa razy w tygodniu, chyba że było coś pilnego. Czasami, gdy wiedziałem, że pracuje, „żółwie” stawały się bardziej długowieczne. Zupełnie spokojnie mogłem wyjechać na wakacje. – Wypytałam znajomych o najbardziej pamiętne cytaty z Szymborskiej. Proszę zgadnąć, co zwyciężyło? Michał Rusinek: „Nic dwa razy się nie zdarza”? – Zgadł Pan. Niektórzy znali więcej: „Urodziliśmy się bez wprawy i umrzemy bez rutyny”. A cytat bliski Pana sercu? Michał Rusinek: Straszne pytanie, szczerze mówiąc. Mam kilka takich ulubionych wierszy, ale to mi się zmienia zależnie od nastroju. Jest taki wiersz „Rozpoczęta opowieść”, który zaczyna się od słów: „na narodziny dziecka świat nigdy nie jest gotowy”. Kiedy rodziły się nasze dzieci, to nie potrafiłem go czytać bez wzruszenia. – Mnie przemawia do wyobraźni: „serce suche jak orzeszek”, ale najwspanialszy jest: „tyle wiemy o sobie…” Michał Rusinek: „…ile nas sprawdzono”. Albo ten, że „miłość szczęśliwa nie zdołałaby zaludnić ziemi, zdarza się przecież rzadko”. – „Umrzeć – tego się nie robi kotu/bo co ma począć kot w pustym mieszkaniu”. Ma Pan koty? Michał Rusinek: Miałem jednego, krótko. Ale pani Wisława nigdy nie miała. Jest za to opowieść o kocie, którego Jej zostawili znajomi, jeszcze gdy mieszkała na Krupniczej. I tak go rozbestwiła, że jego ulubioną zabawą było zrzucanie szklanych spodeczków ze stołu. Po powrocie prawowici właściciele go nie poznali, tak był zdemoralizowany. Koty miał Kornel Filipowicz i o ile wiem, to były te ukochane koty. – Pięknie pisała o przyrodzie, z pietyzmem dla przysłowiowego listka. Michał Rusinek: „Szymborska/specjalistka do listka/a teraz – noblistka” – autor profesor Stanisław Balbus. Gdzieś napisała: „świat jest tak wielki, że wszystko jest szczegółem”. – Ma Pan swój ulubiony limeryk? Michał Rusinek: Mam, pamiętam, on jest ulubiony dlatego, że byłem jego odbiorcą. Gdy jeszcze przed Noblem zaproponowałem na papierze firmowym pani Wisławie wstąpienie do tajemnej loży admiratorów Teresy Walas, Ona mi odpisała na papierze firmowym przedwojennej fabryki mydeł, elegancko, że bardzo się cieszy z tytułu i przyjęcia do towarzystwa i załącza limeryk: „Jest na sprzedaż miasto Słupca/ale nie ma na nie kupca/przeto młodzież w karnawale/z żalu tam nie tańczy wcale/a jak już, to bez hołubca”. – Jeżeli noblistka świntuszyła, to subtelnie, jak na damę przystało. W końcu to ona powiedziała: „nie ma rozpusty gorszej niż myślenie”. Pisała moskaliki i lepieje. Kto wymyślił te nazwy? Michał Rusinek: Szczerze mówiąc, to głównie ja. Proszę zerknąć do książki Szymborskiej „Rymowanki dla dużych dzieci”, gdzie we wstępie objaśnia Ona te nazwy gatunkowe. Moskaliki, o ile dobrze pamiętam, narodziły się w mojej korespondencji z Joanną Szczęsną z „Gazety Wyborczej”. I wzięły się z drugiej zwrotki poloneza Rajmunda Suchodolskiego, która brzmi: „Kto mi powie, że Moskale/są to bracia nas, Lechitów,/temu pierwszy w łeb wypalę/przed kościołem Karmelitów”. – A lepieje? Michał Rusinek: To od lepiej, jeszcze lepiej – zabawa, którą wymyślili na Krupniczej, jeszcze w latach pewnie 60., pisarze skoszarowani tam w Domu Literatów, która polegała na tym, że tę grafomańską zwrotkę, przedstawiającą charakterystyczne miłosierdzie chrześcijańskie, przerabiano na możliwe sposoby, zmieniając tylko nacje, sposoby zadawania śmierci i obiekty sakralne. Pani Wisława napisała w tym duchu całą „Rymowaną rozprawę o wyższości Sarmatów nad inszymi nacjami”, a Stanisław Barańczak zaraz przesłał swoją wersję – bo to zabawa bardzo zaraźliwa. – Fajnie się bawicie w Krakowie. Michał Rusinek: Jak halny wieje, różne pomysły przychodzą ludziom do głowy. – Pracowaliście w domu poetki. Widział ją Pan kiedykolwiek w dezabilu? Michał Rusinek: Nigdy. Zawsze była elegancka. Pamiętam, że kiedyś zaspała i długo nie otwierała drzwi, choć byliśmy umówieni. Gdy je w końcu uchyliła, usłyszałem, że jest jeszcze niegotowa i żeby przyjść za pół godziny. – A w szlafroku? Michał Rusinek: O tak, raz jeden, są na to dowody i nawet zdjęcie. Bardzo komiczne zdjęcie. Gdy po bankiecie noblowskim odbywał się bal, ja na nim zostałem, a pani Wisława z Teresą Walas wróciły do hotelu. Gdy po balu spacerem wróciłem do hotelu, w apartamencie noblowskim zastałem panią Wisławę w szlafroku właśnie, otoczoną palącymi papieroski gośćmi. Okazało się, że tylko ja jedyny byłem jeszcze we fraku. I mamy zdjęcie: ja stoję we fraku, ona siedzi na fotelu w hotelowym szlafroku z napisem „Grand Hotel”. – Lubiła wspomnienia o ojcu Wincentym, zarządcy majątku hrabiego Zamoyskiego, który dał córkom oryginalne imiona, o siostrze Nawoi, o Łucji Prus, która pięknie interpretowała jej piosenki? Michał Rusinek: Tak, ale niewiele było takich chwil, jakieś anegdotki ze środowiska literatów, na które ja oczywiście nastawiałem ucha, o Tuwimie, o Broniewskim. Ale żadnej nostalgii w wielkim stylu. – Podobno siostra Nawoja była mistrzynią patelni, a Jerzy Pilch pamięta przyjęcia u pani Wisławy: waza z gorącą wodą i na paterze ułożone zupki instant. Michał Rusinek: Gdy ja nastałem, już nie było uczt z przywożonych z Niemiec zupek Knorra. Została po nich słynna fraza przyjaciółki pani Wisławy: „Ojej, obsypałam się zupą”. W moich czasach miała kilka flagowych dań, jak zrazy z polędwicy. Robiła je na cześć Czesława Miłosza, gdy przyjeżdżał do Polski. Wtedy serwowała też zmrożoną wódeczkę. Robiła sałatkę, którą ja i moja żona bardzo lubiliśmy – z kiszonej kapusty i kurek. Poza tym, nie wiem, dlaczego zaczęła uważać mnie za smakosza o wysublimowanym podniebieniu, choć ze mnie raczej żarłok niż smakosz. W czasie większości podróży zagranicznych prowadziłem dziennik. Potem dawałem jej do przeczytania, a ona ze zgrozą stwierdzała, że więcej tam o jedzeniu niż o zabytkach. – Był Pan człowiekiem do specjalnych poruczeń, jak wtedy, gdy trzeba było do ogrodu przyjaciół wstawić niepostrzeżenie krasnala, owieczkę albo odkryć nową wyspę na Pacyfiku. Michał Rusinek: Z krasnalem to pomówienie. Przyznaję się tylko do owieczki. A jeśli chodzi o wyspę odkrytą podczas pobytu na targach książki we Frankfurcie, mój udział jest skromniejszy. Ja tylko poszedłem do sklepu i powiedziałem zdanie, po którym wybuchnąłem śmiechem, bo nie znam niemieckiego: „Eine Tube Kleister bitte” i zaraz stamtąd uciekłem. Gdy przyniosłem ów Kleister, to pani Wisława wycięła z broszurki hotelowej gustowną wysepkę i na wielkim globusie w hotelowym holu ją nakleiła, podpisując nazwą hotelu. Potem był pomysł, by poinformować o tym ówczesnego ministra spraw zagranicznych Władysława Bartoszewskiego, bo trzeba by nawiązać kontakty dyplomatyczne. To fakt, pani Wisława od czasu do czasu miewała oryginalne pomysły. – Pielęgnowanie dziecka w sobie dzięki spotkaniu męskiej wersji Piotrusia Pana z żeńską wersją? Michał Rusinek: Można tak powiedzieć, ale jednak pani Wisława miała tę cechę bardziej rozwiniętą. Ja często czułem się przy Niej cynicznym starcem, a Ona do końca potrafiła się dziwić i zachwycać. Często wydawała mi się o wiele młodsza ode mnie. – Pamięta Pan, kiedy, w jakich okolicznościach powiedziała, że „życie czasami bywa znośne”? Michał Rusinek: We Włoszech, w Udine, przy deserze, pod koniec dość miłej podróży. Jadła „tartuffo” – lody w kształcie kulki czekoladowej, z której zrobiła łyżeczką Kopiec Kościuszki ze spiralną ścieżką. Mówiła zawsze, że nie lubi wyjeżdżać. Chyba wolała ludzi niż miejsca, bardzo dobrze się czuła we Włoszech dzięki Jarosławowi Mikołajewskiemu, poecie, z którym się bardzo zaprzyjaźniła i który okazał się znakomitym przewodnikiem. Miała też sentyment do Niemiec, dlatego że tam jeździła z panem Kornelem Filipowiczem. – W Krakowie mogła się przemknąć przez Rynek i pozostać nierozpoznaną? A może stosowała kamuflaż: kapelusz, okulary, peruka? Michał Rusinek: Chodziła sama na spacery i polowała na przykład na książki. Nosiła okulary, w których się nie pokazywała na zdjęciach, i one Ją trochę zmieniały, ale mówiła, że są takie dni, kiedy jest podobna do siebie, a są takie, kiedy nie jest. Opowiadała niedawno, jak w sklepie ktoś Ją zaczepił i powiedział, że jest podobna do tej, no, no, jak też ona się tam nazywa, tej poetki, co tyle papierosów pali. A Ona, że zna ją troszeczkę. „To proszę jej przekazać, żeby tyle nie paliła”. – Pani Wisława pozostawiła około 350 wierszy. Niemal po jednym wierszu na każdy dzień roku. Michał Rusinek: Do symboliki liczb na pewno pani Wisława nie przywiązywała wagi. A propos ilości… pamiętam, już po Noblu, przytaczaną gdzieś rozmowę na targu dwóch przekupek: „Podobno ta Szymborska dostała milion dolarów, a napisała 200 wierszy”. Szybko przeliczyły, ile to wychodzi za jeden wiersz i jak to się mało musi człowiek napracować. A pani Wisława zawsze mówiła, że najważniejszym przedmiotem w domu poety jest kosz na śmieci. Robiła selekcję. Opowiadała mi, że przywiozła z Zakopanego w październiku jeszcze jeden wiersz, ale zdecydowała się go nie publikować. – Pamięta Pan jakiś wyjątkowy, najważniejszy moment z tych 15 lat? Michał Rusinek: Powiem najbanalniej: było to wtedy, gdy dostałem pierwsze dwa wiersze do przepisania, pierwsze po Noblu. Wtedy się zorientowałem, że moja funkcja działa. I że potrafiłem wytworzyć wokół niej barierę ochronną, by mogła normalnie pracować, mimo ciągłego zamieszania. Tak naprawdę ono nigdy nie ustało. 17 stycznia 2011 roku najsłynniejsza polska poetka pojawiła się na Wawelu i odebrała z rąk prezydenta Bronisława Komorowskiego najwyższe polskie odznaczenie – Order Orła Białego. Michał Rusinek o oswajaniu śmierci – Oswajała śmierć. Ktoś zauważył, że w trzech wierszach użyła „Non omnis moriar”, jednocześnie śmiała się z niej. Michał Rusinek: Miała anglosaskie poczucie humoru. Najbardziej lubiła dowcipy o Szkotach. Jak ten: „Dwóch Szkotów jedzie pociągiem i jeden pyta drugiego: – Gdzie pan jedzie? – W podróż poślubną. – A gdzie żona? – Ożeniłem się z wdową. Ona już była”. W naszej tradycji jest tak, że w obliczu śmierci należy płakać. W tradycji anglosaskiej – można ją także wyśmiać. Skutek jest ten sam. – W oswajaniu śmierci pomagali przyjaciele. Grzegorz Turnau dawno napisał: „Tu leży WS,/pogrzebik bez łez./Jak podało Radio Zet,/na grobie jest tylko pet./ Według „Wyborczej” gazety/– dwa pety”. Michał Rusinek: Różne są anegdotki ilustrujące pani Wisławy oswajanie śmierci, ale wiele nie do publikacji, bo z pogranicza makabry. Nie oznacza to jednak, że ją lekceważyła; przeciwnie – to rodzaj reakcji obronnej. Ostatnią rzeczą, którą napisała, była notka na książkę, którą przetłumaczyłem, zawierającą absurdalno-makabryczne wierszyki Edwarda Goreya – świetnego ilustratora i pisarza, dotąd nieznanego w Polsce… Potem zachorowała, wylądowała w szpitalu, a ja – ze strachu – skończyłem pisać habilitację, której pisanie do tej pory szło mi dość opornie. Powiedziałem Jej o tym jakiś tydzień przed śmiercią. Bardzo się ucieszyła, usiłowała mi bić brawo. To był dla mnie bardzo wzruszający moment. – Widział Pan panią Wisławę cztery dni przed śmiercią. W Pana towarzystwie wypaliła ostatniego papierosa. Michał Rusinek: To była sobota, gdy ostatni raz rozmawialiśmy, i poprosiła pielęgniarkę, aby posadziła Ją w fotelu. Papierosa podtrzymywałem. – „Nieśmiertelność byłaby najgorszą z chorób”, twierdziła. Miesiąc temu powiedział Pan: „Życie bez Szymborskiej? Niewyobrażalne”. A teraz stało się wyobrażalne? Michał Rusinek: Jeszcze nie. Jeszcze nie usiłuję niczego sobie wyobrażać, na razie jest tyle rzeczy do załatwienia, zerknąłem na telefon z niesamowitą ilością nieodebranych wiadomości, więc załatwiam sprawy okołopogrzebowe, potem się rzucam na poprawianie habilitacji. I zakładam fundację, która będzie się opiekowała spuścizną. Będę miał co robić, będzie ciąg dalszy. To Ona właśnie napisała: „Każdy przecież początek to tylko ciąg dalszy/a księga zdarzeń/zawsze otwarta w połowie”. Rozmawiała: Liliana Śnieg-Czaplewska, VIVA 4/2012, luty 2012. Michał Rusinek na pogrzebie poetki.
To już 14. rocznica śmierci Grzegorza Ciechowskiego. Artysta we wspomnieniach Małgorzaty Potockiej
Aktorka o swojej książce i latach spędzonych z wokalistą kultowej Republiki, a także sile miłości i namiętności oraz burzliwym rostaniu
Grzegorz Ciechowski zmarł przed świętami 22 grudnia 2001. Właśnie mija 14. rocznica jego śmierci. O miłości, zdradzie i dojrzewaniu u boku artysty - rozmowa z Małgorzatą Potocką, wielka miłością Ciechowskiego. – Wierzysz w nieuchronność losu? Kiedyś myślałam, że los można oszukać, odwrócić bieg wydarzeń. Ale to nieprawda. Za wszystko trzeba w życiu zapłacić. Za miłość, za zdradę, za szczęście. – Zapłaciłaś. I Grzegorz też. Zdradziliście – on żonę, Ty męża. A potem Ty zostałaś zdradzona w sposób najbardziej banalny. Z nianią Waszego dziecka. Tak, mówię ci o tym w naszej książce. Nigdy nie można czuć się bezpiecznie, nawet bardzo komuś ufając. – Dziwnie mi prowadzić z Tobą tę rozmowę, bo pracując nad książką, spędziłyśmy razem osiem miesięcy i wydawało mi się, że wiele o Tobie wiem. Ale to niemożliwe? Niemożliwe jest opowiedzieć całe życie, a my skupiłyśmy się na jednej dekadzie, kiedy byłam z Grzegorzem. Kiedy przeglądam tę książkę, myślę, że powinno paść jeszcze dużo pytań. – O co Cię nie zapytałam na przykład? Nie wiem, może o to, co robiliśmy w Moskwie, Zurychu albo w Londynie. Jak wyglądało nasze życie codzienne, kiedy urodziła się Weronika. – O życie codzienne pytałam Cię wielokrotnie i głównie zapamiętałam parówki, które Grzegorz gotował. Zawsze się śmiał i powtarzał: „Umiem zrobić parówki i umiem zagotować wodę”. Przynosił mi te parówki rano do łóżka, bo śniadanie jedliśmy zwykle w sypialni. Gotował je też, kiedy leżałam w ciąży. Podpowiadałam, jak może to danie uatrakcyjnić. Dzisiaj nie jadam parówek, w ogóle staram się nie jeść mięsa. – Byłabyś tą osobą, jaką jesteś, gdyby nie miłość do Grzegorza i czas z nim przeżyty? Gdybym wybrała innego mężczyznę, pewnie moje życie potoczyłoby się inaczej, bo kiedy wiążesz się z kimś, to wybierasz jedną z wielu możliwych dróg. Osoby, z którymi jesteśmy, budują też nas i nasz świat. – Jaki świat zbudował Ci Grzegorz? Wszystkim, co robił, wyznaczał mi kontury świata, sprawiał, że rodziły się moje nowe fascynacje. Pomagałam mu przecież w wielu sprawach, zajmowałam się oprawą jego koncertów, pisałam scenariusze do teledysków. Weszłam w świat muzyki z mojego filmowego. I to było ekscytujące. – A jednak powiedziałaś, że zrezygnowałaś z własnej kariery i to był błąd. Po latach myślę, że zrezygnowałam z siebie i dla męża, i dla Grzegorza. Mój ojciec, scenograf, pomógł mi odkryć, że jestem aktorką, ale kiedy weszłam w dorosłe życie i wyszłam za Józka Robakowskiego, wykładowcę w łódzkiej szkole filmowej i wybitnego artystę, odeszłam od aktorstwa, realizując filmy dokumentalne, organizując wystawy plastyczne. Poszerzyłam więc swoje zainteresowania. – Kiedy ukazała się książka o Grzegorzu, przypomniano „Wszystko na sprzedaż” Andrzeja Wajdy i Twoją rolę. Trzynastoletnia Małgosia. Byłaś wzruszająca i z wielkim talentem. Nie zapytałam Cię na przykład, jak to się stało, że zagrałaś u Wajdy. Och, to była cudowna historia, mój tata przyjaźnił się z Beatą Tyszkiewicz. Pamiętam, że kiedy opuściłam klasztor sióstr Niepokalanek, gdzie kończyłam podstawówkę, pojechaliśmy do Warszawy. Tam spotkaliśmy się bodajże w restauracji hotelu Bristol z Beatą na obiedzie. Beata mnie wtedy zapytała: „Kim chcesz zostać?”. Pomyślałam sobie: Jak można mnie w ogóle o to pytać? Przecież to oczywiste. Byłam już po niewielkiej roli w „Awanturze o Basię”, gdzie zagrałam, mając sześć lat. Dla mnie jasne więc było, że chcę być aktorką. Spojrzałam na Beatę i mówię: „Przecież ja będę aktorką”. Powiedziałam to kategorycznym tonem. A po paru dniach otrzymałam propozycję udziału w zdjęciach próbnych do „Wszystko na sprzedaż”. Potem zaproponowano mi, żebym zagrała. W filmie dokumentalnym „Na planie” jest kluczowa scena – idziemy z Andrzejem Wajdą alejkami Wytwórni Filmów Dokumentalnych i on tłumaczy mi, co to znaczy być aktorem. Piękne symboliczne zdania, które przeszły do historii. Mistrz uczy uczennicę, czym jest ta droga pełna wyrzeczeń. – Kiedy poznałaś Grzegorza w 1984 roku, on nie miał pojęcia, kim jesteś. I nie od razu się zorientował, nie widział moich filmów, nie widział „Wszystko na sprzedaż”. Nie pomyślał: Oto jakaś pani aktorka, tylko: Stoi przede mną ciekawa kobieta, inna niż te, które znam. Nigdy o tym później nie rozmawialiśmy, ale myślę, że dostrzegł we mnie siłę, determinację i to go we mnie zafascynowało. I dlatego on, nieśmiały, jąkający się przy obcych, bojący się wręcz nowych znajomości, spędził ze mną cały wieczór, a potem zaczął poznawać mój świat i nadal chciał się ze mną spotykać. Jak wiesz, przyjeżdżał rozlatującym się małym fiatem przez rok do Łodzi, gdzie mieszkałam, mimo że wiedział, że jest mąż, że jest córka i że nie należę do tych dziewczyn, z którymi można pójść do dyskoteki i od razu jest jego. Miał dylemat, co z tym uczuciem zrobić. Myśmy przez rok nawet nie wspominali, że chcemy być ze sobą, chociaż to czuliśmy. – Zakochałaś się w nim, bo on się w Tobie zakochał. Miłość rodzi miłość? Myślę, że tak było. Rozkochał mnie swoją konsekwencją, wiedziałam, że poświęca dla mnie dotychczasowy świat, Toruń, małżeństwo, środowisko, w jakim żył, zasady rodzinne. – Z pewnością naraził się rodzicom… Kiedyś zapytałam: „Jak przyjmą to twoi rodzice?”. Odparł: „Oni zawsze akceptują moje wybory”. To było piękne, że nie okłamywał ich. Był prawym człowiekiem. Mnie też przyznał się, kiedy zapytałam go, czy jest z Anią i czy ona jest w ciąży. Kiedy usłyszałam to „tak”, świat wokół przestał istnieć. Uciekłam. Szukał mnie, przywiózł do domu. – Kim stałaś się przy Grzegorzu? Na pewno kimś innym, niż byłam, chociaż moi przyjaciele twierdzą, że jestem jedną z niewielu osób, które zawsze są sobą. Ale z Grzegorzem byłam kawał życia i wszystko, co się w nim teraz dzieje, w jakimś sensie się z nim wiąże. Nie tylko dlatego, że jest nasza córka Weronika, że jest jego muzyka, którą tworzył przy mnie, filmy, zdjęcia, pamiątki. Te ileś lat mnie też uformowało. Zawsze byłam autentyczna w zachowaniach, uczuciach i decyzjach i to Grzegorza we mnie zachwycało, ale bycie z nim jeszcze utwierdziło mnie, że nie muszę udawać kogoś innego. Bo jedyne, co w życiu mamy, to osobowość. Dlatego nie trzymam na wodzy reakcji. Potrafię wykrzyczeć ból i radość. Powiedzieć prawdę, nawet niewygodną. – Mnie się wydaje, że przy Grzegorzu wydoroślałaś. Ja byłam już kobietą dojrzałą, dorosłam w moim małżeństwie, i wcześniej, gdy umarł mój tata. Życie w Polsce było trudne, musiałam zawsze sama na siebie zarabiać, od najmłodszych lat, tak więc musiałam stać się osobą lepiej zorganizowaną, bardziej praktyczną i przewidującą. Urodziłam wymarzoną Matyldę i już była prawdziwa rodzina. – Józek był od Ciebie kilkanaście lat starszy, sądziłam więc, że to on się Tobą bardziej opiekował, niż Ty nim. Ale w wielu sytuacjach był nieporadny. Różnica wieku nie miała tu znaczenia. Przewodziłam więc jednemu mężczyźnie, potem drugiemu. Dla Grzegorza też byłam partnerką, która w jego wyobrażeniu załatwiała wszystko, czego on nie mógł załatwić. To mnie zadawał pytania, a ja musiałam znaleźć na nie odpowiedź. Myśmy się niesamowicie dopełniali. W moim małżeństwie były takie okresy, kiedy zarabiałam na dom, a później długo na pewno lepiej zarabiałam niż Grzegorz, bo robiłam filmy dla Anglików czy Szwajcarów, a honoraria były wyższe niż w Polsce. Te pieniądze pozwoliły nam budować dom, urządzać go, zabezpieczały nasz byt, a Grzegorz mógł się skupić na twórczości, na nagrywaniu płyt, dzięki którym też pojawiały się niemałe pieniądze. – Moim zdaniem przy Grzegorzu stałaś się bardziej odważna, także w sensie obyczajowym, choćby ten teledysk do piosenki „Ciało”, kiedy Ty stoisz nago, a Grzegorz kładzie na Tobie ręce. Wszyscy w studio patrzą na Was, a Wy kochacie się oczami. To nie było dla mnie aż tak rewolucyjne. Pamiętaj, że wychowałam się w niekonwencjonalnym domu, artystycznym, bez tabu. Miałam w sobie odwagę, wolność. Gdy grałam w „Fauście”, przed sceną, w której musiałam się rozebrać, reżyser zapytał: „Chcesz, żeby wszyscy wyszli z hali?”. Pomyślałam: Co z tego, że wyjdzie trzydzieści osób, gdy później trzy miliony będą mnie oglądać w Teatrze Telewizji. Odparłam, że nikt nie musi wychodzić, przecież nagość nie jest nieprzyzwoita. Zdjęcie nas nagich, Grzegorza i mnie, nie weszło do książki, chociaż nie miałam nic przeciwko temu. To wydawca okazał się bardziej pruderyjny (śmiech). – Bałaś się tej książki? Miałam obawy, bo otworzyłam szufladę od dawna zamkniętą. Rozgrzebywanie wspomnień to przeżywanie ich jeszcze raz. A ja z trudem zepchnęłam je na dno świadomości. Inaczej byłoby, gdybyśmy byli ze sobą do dzisiaj. Nawet gdyby Grzegorz umarł, co przecież się stało, to książka nie miałaby dla mnie takiego ciężaru nieszczęścia i takiej goryczy, jak wtedy, gdy wracałam do najpiękniejszych, najcudowniejszych momentów, wiedząc, że one zostały zniszczone rozstaniem. Dlatego to powracanie było dla mnie takie trudne. Zresztą sama wiesz, ile mnie kosztowały nasze rozmowy. – Wiem, bo też ulegałam emocjom, chociaż dziennikarz powinien być tylko opanowanym kronikarzem. To późniejsze cierpienie rzuciło cień na wszystkie lata z Grzegorzem. Zostały podważone słowa, które między nami padły, zaklęcia, namiętność, przysięgi, wyznania, w których szczerość potem zwątpiłam. Mój świat, który wydawał się tak pewny, legł w gruzach. Jeśli coś ma w sobie kłamstwo, zaczyna tracić wartość. – Nigdy Grzegorza nie zdradziłaś? Nie, nie miałam takiej potrzeby, nie szukam przygód, nigdy nie szukałam. Grzegorz widocznie musiał szukać potwierdzenia siebie – mężczyźni częściej zdradzają z tego powodu. I dlatego, godząc się na tę książkę, zgodziłam się ponownie na ból, jakiego wówczas doświadczałam, bo musiałam wrócić do szczegółów, które już umknęły pamięci. Dzisiaj rozmawiałam z dziewczyną, psychologiem ze Szwajcarii, koleżanką Weroniki, którą gościłam przez kilka dni. Ona powiedziała: „Nie ma nic gorszego od wracania do przeszłości i rozpamiętywania, co zrobiło się dobrze, a co źle”. Ale my się składamy też z przeszłości. Najważniejsze, żeby nie samobiczować się, nie zadawać pytań typu: „A gdybym postąpiła inaczej?”, nie dążyć do samozniszczenia. Mówię więc sobie: „Boże, dane mi było coś niesamowitego, czego nie miała żadna inna kobieta. Dane mi było przeżyć tyle lat z fantastycznym mężczyzną i stworzyć z nim coś, co po nas zostanie. Ten etap się zakończył, a teraz muszę zbudować nowy, równie fascynujący”. – Ale to jest bardzo trudne. Tak, trzeba mieć nadludzką siłę, wytrzymałość i dyscyplinę psychiczną. A przecież człowiek jest słaby, dlatego czyta porady psychologów, medytuje, filozofuje. Ja też to robiłam po rozstaniu z Grzegorzem. Jacek Santorski mi pomagał, wzmacniał psychicznie. Potem wyjechałam do Indii i tam nabrałam dystansu. I zaczęłam biegać. Jogging, zmęczenie fizyczne odwróciło moje myśli, pomogło mi się pozbierać. Teraz, kiedy weszłam w tę książkę, w te zdarzenia i znalazłam na strychu pisane wówczas pamiętniki, trochę mnie to zdemolowało. Ale na chwilę. Wiesz, nie zgodziłabym się na taką rozmowę, gdyby to była inna dziennikarka, ale ty przyszłaś z otwartym sercem i powstała między nami chemia, jak dzieje się z aktorami, którzy długo grają ze sobą. Rozumiałaś, co do ciebie mówię, a to rzadkie. – Znałam Ciebie i Grzegorza z okresu, kiedy byliście razem, nawet zrobiłam Wam zdjęcie w klubie Scena. Nie mogę go, niestety, znaleźć. Szkoda, nieczęsto się pojawialiśmy publicznie. Grzegorz nie znosił salonów. Pięknie wtedy wyglądaliśmy, dbałam o niego, o to, żeby wyglądał elegancko, wyjątkowo. Dla artysty image jest ważny. – Ale nikt nie wiedział, jak to było między Wami. Aż do dzisiaj. I to jest właśnie odpowiedź, dlaczego powstał ten wywiad. Ludziom widzącym jakąś parę wydaje się, że wszystko o niej wiedzą, a nie wiedzą nic. Dzieci też nic o nas nie wiedzą, choć żyją z nami na co dzień. Dopiero teraz Weronika dowiedziała się, jacy byli jej rodzice, jak się kochali. Bo być może zapamiętała Grzegorza i mnie z okresu, kiedy między nami wszystko się kończyło. Miała wtedy siedem lat. Nie chciałam, żebyśmy w jej pamięci przetrwali jako skłóceni ludzie, płacząca, rzucająca przedmiotami matka i milczący ojciec, z obcością w spojrzeniu. I dlatego teraz mówi, że jest mi za tę książkę wdzięczna, bo taka piękna miłość, jaka łączyła jej rodziców, rzadko się zdarza. Matylda jest podobnego zdania. – Do których wspomnień wracasz najczęściej? Jak pracowaliśmy razem, przygotowywaliśmy koncerty, jak jeździliśmy na nie moją ciężarówką, willysem. Jak wracaliśmy do domu i byliśmy u siebie, przy Puzonistów. To był nasz wymarzony dom, przyjeżdżało tu tylu artystów. Grzegorz czuł się wspaniale. Cały czas byliśmy w euforii, bo robiliśmy to, co kochamy, i wszystko było możliwe. Pamiętam ten stan idylli, jaka między nami panowała. I nagle to wszystko trafił szlag. – Wspominasz Waszą namiętność? To był bardzo namiętny związek. Ludzie, którzy tworzą, w ogóle są namiętni, bo namiętność pozwala im odreagować, wyłączyć się, odstresowuje. Ale dla nas seks był dopełnieniem ekstazy twórczej. Dawał nam niesamowite wyzwolenie. – Bardzo szczerze opowiedziałaś o tych intymnych chwilach, kiedy spotykaliście się w hotelach jako para nieznajomych. Najbardziej intymne szczegóły zachowałam dla siebie. Czasami wyjeżdżaliśmy gdzieś i kochaliśmy się jak wariaci. Zdarzały się nam wycieczki na ulicę Romantyczną, na plażę, do lasu. Często wyjeżdżaliśmy z grupą przyjaciół, Korą na przykład. Wszyscy byli wtedy w sobie zakochani. A my znikaliśmy na wydmach. Z tymi ludźmi do dzisiaj mam kontakt, ze Staszkiem Sojką, Kayah, Hanką Bakułą, Tomkiem Stańko, Michałem Urbaniakiem. Nie widujemy się często, ale gdy się spotkamy, jesteśmy sobie bliscy. Łączy nas żar przeszłości. – Zawsze jest takie jedno wspomnienie, które dominuje. Co najbardziej kojarzy Ci się z Grzegorzem? Chyba kiedy powiedziałam mu o ciąży. Nagle odkryłam, że Grzegorz marzy o dziecku. Dotąd myślałam, że on nie chce mieć dzieci. Biegał po domu niesamowicie szczęśliwy, a potem przygotowywał wszystko w domku w Falenicy, żeby było dziecku wygodnie. Nie umiał wbić gwoździa ani naprawić kranu, ale wiedział, co załatwić i gdzie. Myślał o takich zwykłych codziennych rzeczach – to było w nim wspaniałe. – Ty cały czas go kochasz? Grzegorz mi nie zobojętnieje, tak jak mój mąż Józek. To są mężczyźni, z którymi podzieliłam się moim niesamowitym życiem i którzy zostawili mi siebie w sercu i dzieciach. – Masz do siebie żal, że dopuściłaś do tego rozstania? Mam, na pewno, chociaż Weronika mówi: „Nie powracaj do przeszłości, bo już się nic nie da zmienić”. Ale jak miałam zareagować, kiedy dowiedziałam się, że mój mężczyzna ma romans? Mogłam być wtedy miła i rozumiejąca? – Nie mogłaś. Rozumiesz więc. Mam pretensje nie do siebie, tylko do Grzegorza, że nie zawalczył o nasze życie, że go nie docenił. Że był tak słaby. Ale być może ja postawiłam za ostro sprawę, nakazując mu pakować walizki. Może powinnam opanować emocje, wyjechać, przeczekać, potem go przytulić, przebaczyć. Miałby drugą cudną córkę. Dzisiaj tak bym zrobiła. – A teraz dowiadujesz się z mediów, że uprzykrzałaś życie Grzegorzowi. To wygodne tłumaczenie. Kiedy ma się poczucie winy, mówi się cokolwiek, żeby mieć wytłumaczenie dla siebie. Każdy w takich sytuacjach coś zmyśla. Mówił: „Ona była zbyt ambitna”. Co to znaczy „zbyt ambitna”? Ale gdy kogoś krzywdzimy, zaczynamy atakować ofiarę, bo ludzie nienawidzą poczucia winy. Grzegorz tak się bronił. – Nie wybaczyłaś mu? Wybaczyłam już dawno, wybaczyłam Ani. Nie widujemy się, ale kiedy jeszcze Weronika była mała i odbierałam ją z ich domu, rozmawiałyśmy z Anką normalnie. Niedługo przed śmiercią Grzegorza miałam pomysł, żebyśmy spędzili wszyscy razem święta. „Też bym tego chciał”, powiedział. „Ale Ania nie jest jeszcze gotowa”. Chciałam zrobić to dla Weroniki, która kocha swoje przyrodnie rodzeństwo. Nie chciałam, żeby kumulowała w sobie negatywne emocje ani izolowała się od nowej rodziny Grzegorza. – Jest podobna do ojca? Bardzo, tak jak on nie idzie jak czołg do przodu, nie jest przebojowa, za to konsekwentna i skupiona na tym, co robi. Grzegorz też był niesamowicie skupiony. Poza tym śmieje się identycznie i robi takie same miny, jak Grześ. Czasami mówię: „Boże, tak samo jak twój tata jesz tę kanapkę z serem” – tym samym, jaki on jadał. Gdy przyjeżdża z Ameryki, gdzie od kilku lat mieszka, studiuje i pracuje, od razu pyta: „Mamo, a ser z dziurami jest?”. – Często o nim rozmawiacie? Nie, czasem słuchamy jego piosenek – już teraz mogę ich słuchać. Weronika była jego ukochaną córką, chciałaby dbać o spuściznę po ojcu i o podtrzymywanie pamięci o nim. A tymczasem często nie bywa nawet zapraszana na uroczystości związane z jego osobą. A dziedzictwo po nim należy też do niej. – Jak potoczyłoby się Wasze życie, gdybyście byli razem? To takie gdybanie. I żyli długo i szczęśliwie… Bajka. Ale czasem daję upust wyobraźni i myślę: Grzegorz byłby w najlepszym twórczym okresie. Mieszkalibyśmy w naszym domu, mielibyśmy firmę producencką, znaczącą na rynku. Teraz to już byłoby imperium. – Tymczasem dom musiałaś sprzedać, żeby spłacić długi. Firmy też nie masz. Musiałam sprzedać dom, żeby spłacić kredyt Grzegorza zaciągnięty na kupno jego instrumentów. Kobiecie samej trudno zaczynać od nowa. Chociaż ja ciągle próbuję. Ciągle coś zaczynam, ciągle muszę radzić sobie sama. Dałam sobie radę, sprostałam wychowaniu córek i ich wykształceniu, ale z utratą domu bardzo trudno mi się do dziś pogodzić. Powstał przecież na ziemi, którą dostaliśmy od mojej mamy. Sprzedałam jakby swoje korzenie. – Próbowałaś poszukać mężczyzny? Poszukać to nie jest dobre słowo, ja nie szukam. Miałam oczywiście jakieś związki, ale nie były na tyle ważne ani silne, by zbudować na nich trzecią część swojego życia. Jak przyjdzie miłość, to będę szczęśliwa. Grzegorz Ciechowski Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska
Córka Nataszy Urbańskiej kończy dziś siedem lat! I jest śliczna jak mama! Zobaczcie! ZDJĘCIA
Natasza i Kalina wybrały się na spacer. Z kimś jeszcze...
"Dziś nie ma już we mnie lęku". Zmysłowa sesja Małgorzaty Kożuchowskiej
Sylwia Grzeszczak i Liber zostali rodzicami! Jak się poznali, jak rozwijała się ich miłość? GALERIA
"Jest mi bardzo smutno, że nie mogę być z Państwem". Pamiętacie ostatnie wystąpienie Ani Przybylskiej? WIDEO
Już w poniedziałek, 5 października minie rok od śmierci Anny Przybylskiej. Aktorka przegrała walkę z rakiem trzustki, osierociła trójkę dzieci. Cała Polska była wstrząśnięta informacją o śmierci Ani, wiele gwiazd wspominało ją w mediach i zachwycało się jej talentem oraz urodą. Ania Przybylska uchodziła za jedną z najpiękniejszych Polek, a ostatnia nagroda, jaką dostała to był tytuł "Viva Najpiękniejsi". Aktorka z powodu choroby nie mogła pojawić się na gali, ale nagrała specjalny film z podziękowaniami dla głosujących. Anna Przybylska z poczuciem humoru gratulowała Piotrowi Adamczykowi, który również zdobył statuetkę: Dobry wieczór. Dobry wieczór Piotrze, teraz możesz przesunąć się ze sceny, oczywiście bardzo gratuluję Ci wygranej, zasłużyłeś na tę nagrodę dlatego, że masz zgrabne nogi, wiem, widziałam. Zanim podziękuję jednak za swoją wygraną, chciałabym się podzielić taką refleksją. Ten plebiscyt jest trochę dla mnie niezrozumiały, bo trudno jest porównywać ludzi z różnych branż, mam na myśli sportowców, dziennikarzy, aktorów, prezenterów. Zawsze zastanawiam czym państwo się kierujecie, kiedy głosujecie w plebiscycie, wspólnym mianownikiem musi być wyraz ogromnego szacunku i sympatii, i za ten szacunek i sympatię bardzo gorąco dziękuję. Jest mi trochę smutno, że nie mogę być z państwem, że nie mogę podziękować tak personalnie, ale robię to mentalnie i na odległość. Piotruś, mam gorąca prośbę, żebyś odebrał również moją statuetkę - mówiła Anna View oEmbed on the source website Zobacz: Anna Przybylska była fanką Instagrama. Zebraliśmy najweselsze zdjęcia gwiazdy
Zobacz ZWIASTUN filmu „Chemia”. My mieliśmy łzy w oczach...
Dzisiaj (2 października) jedną z premier filmowych w kinach jest "Chemia" w reżyserii Bartka Prokopowcza. A o czym jest film? O Magdzie Prokopowicz i jej życiu. Film "Chemia" to historia miłości i życia Magdy Prokopowicz i Bartka Prokopowicza. Opowiada o tym, jak zmagali się z chorobą, jak się kochali i jak podjęli decyzję, że mimo choroby zostaną rodzicami. Jakie były relacje między nimi. Historia życia Mady Prokopowicz "Kochaj tak, jakby jutra miało nie być" takie było hasło Magdy Prokopowicz, kobiety, która przez lata walczyła z chorobą nowotworową. Ale nie tylko, bo założyła też Fundację "Rak'n'Roll", pomagającą chorującym kobietom i im rodzinom zmagać się z tą chorobą. Magda Prokopowicz swoją charyzmą stała się dla wielu ikoną i bohaterką dającą nadzieję innym chorym do tego, by się nie poddawać i spróbować żyć normalnie. To dzięki niej wielu chorych odzyskało nadzieję na powrót do zdrowia. Sama dowiedziała się o chorobie, gdy miała 27 lat. Tuż potem okazało się, że jest w ciąży. Mimo ogromnych trudności udało się jej urodzić synka Leona. Mówiła, że to był dla niej największy cud. Walczyła z rakiem 8 lat, jednak trzy lata temu odeszła. Film zrealizował sam operator Bartek Prokopowicz po śmierci żony. Jedno jest pewne do kina będzie trzeba zabrać dużo chusteczek. Film Chemia już zdobywa uznanie na świecie jak niedawno Bartek Prokopowicz pochwalił się na swoim Facebooku, że: CHEMIA w Indonezji na BALINALE, otrzymała aż trzy nagrody, za NAJLEPSZY FILM ZAGRANICZNY, GŁÓWNA KOBIECA, no i nawet za REŻYSERIE dostałem... Koniec akcji i jesień w kinach jest naprawdę interesująca. Nowy film z Tomaszem Kotem "Żyć nie umierać", zgromadził sporą widownię na w kinach. A produkcja z Robertem Więckiewiczem, "Król życia", teraz króluje w kinach teraz. Jak poradzi sobie Chemia? Pamiętacie film "Nad życie" o Agacie Mróz? ZWIASTUN FILMU "CHEMIA" BARTKA PROKOPOWICZA View oEmbed on the source website Tata z Festiwalu wrócił...z Montrealu....z Canady...bez nagród, ale za to hokejowe bluzy przywiózł... Posted by Bartek Prokopowicz on 8 września 2015 Magda Prokopowicz z synkiem: Magda Prokopowicz, Bartek Prokoowicz z synem Leonem:
Ciasto, które odchudza! Tak, tak - cuda się zdarzają!
Nawet jeśli maniacko przestrzegamy diety, to i tak możemy od czasu do czasu poczuć jakąś kulinarną pokusę. O czym warto wtedy pamiętać? Przede wszystkim o tym, że są produkty, które w zestawieniu z najbardziej kalorycznymi dodatkami pozwolą szybko strawić zakazaną przekąskę. Do takich należą na przykład śliwki. Dlaczego? To proste, mają mało kalorii (w 100 g śliwek znajduje się tylko 50 kalorii), niski indeks glikemiczny i wspomagają układ trawienny! Dzięki nim zakazane słodycze nie zrujnują naszej figury... aż tak bardzo! Tarta ze śliwkami i migdałami płat ciasta francuskiego 150 g śliwek 50 g cukru 2 łyżki mąki ziemniaczanej łyżka cynamonu łyżka kardamonu cukier puder lub słodzik do dekoracji 100 g płatków migdałowych 1. Ciasto rozłóż na okrągłej blaszce, brzegi delikatnie zawijając do góry. Wstaw do piekarnika na 10 minut (180°C). 2. W tym czasie śliwki przekrój, wydryluj, posyp cukrem, mąkę ziemniaczaną i przyprawami. 3. Na podpieczonym cieście rozłóż owoce, posyp płatkami migdałów i ponownie wstaw do piekarnika na 20 minut. Przed podaniem posyp cukrem pudrem lub słodzikiem. Poleca Paweł Płaczek autor bloga takemycake.eu Smacznego! Kwaśny smak rabarbaru i słodka kruszonka to idealne połączenie, z którego wyjdzie smaczne ciasto. Zobacz, nasz przepis na ciasto z rabarbarem. Smaczne ciasta wychodzą z dyni. Poznaj, nasz przepis na szybkie ciasto z purée z dyni. Masz ochotę na czekoladowy, delikatny i aromatyczny deser? Sprawdź, przepis na buraczane ciasto kakaowe.
Disco polo to finansowe eldorado! Która z gwiazd polskiego disco zarabia najlepiej?
Agnieszka Szulim ubrała się zwyczajnie do sklepu? Nie dajcie się zwieść pozorom... ZDJĘCIA
Alicja Bachleda-Curuś, Barbara Kurdej-Szatan i Mikołaj Roznerski na jednej imprezie