Co można podarować wyjątkowej osobie z okazji Dnia Kobiet? Oryginalne pomysły na prezent dla mamy DIY
W Dniu Kobiet, kiedy każda pani obsypywana jest kwiatami, warto postawić na oryginalność. Prezent dla mamy na 8 marca nie musi być drogi – ważne, by okazać, jak bliska naszemu sercu jest pierwsza (i najważniejsza) kobieta w życiu. A może by tak przenieść się do czasów dzieciństwa i przygotować jakiś drobiazg ręcznie?
W Dniu Kobiet, kiedy każda pani obsypywana jest kwiatami, warto postawić na oryginalność. Prezent dla mamy na 8 marca nie musi być drogi – ważne, by okazać, jak bliska naszemu sercu jest pierwsza (i najważniejsza) kobieta w życiu. A może by tak przenieść się do czasów dzieciństwa i przygotować jakiś drobiazg ręcznie? W marcowe święto kobiety uwielbiają być rozpieszczane. Do prezentów zakazanych tego dnia należą wszelkie akcesoria do kuchni, a do pożądanych wszystko to, co piękne, błyszczące i pachnące. Prezent dla mamy DIY: kule do kąpieli Relaksacyjna kąpiel ma zadatki na to, by oficjalnie stać się obowiązkowym punktem Dnia Kobiet. Aby uprzyjemnić swojej mamie to święto, możesz samodzielnie przygotować dla niej kolorowe musujące kule o ulubionym zapachu. Wystarczy, że odmierzysz kubek (220 ml) sody oczyszczonej, pół kubka kwasku cytrynowego i dwie łyżki oleju kokosowego, potem wszystko razem dokładnie wymieszasz, a na koniec do lepkiej masy dodasz kilka kropel olejku zapachowego i barwników spożywczych. Aby uformować kule do kąpieli, możesz posłużyć się łyżką robienia kulek z lodów albo ziemniaków. Pamiętaj, żeby bardzo dobrze ugnieść masę – dzięki temu się nie pokruszy. Gotowe kule odstaw na dobę w suche miejsce, żeby stwardniały. Przed wręczeniem mamie możesz je zapakować w ozdobne woreczki i udekorować kokardami. Prezent dla mamy DIY: szkatułka na biżuterię Jeśli twoja mama nie ma w czym trzymać biżuterii, Dzień Kobiet jest idealną okazją, żeby to zmienić. Na pewno w domu zalega ci wiele tekturowych pudełek – wybierz najzgrabniejsze i najbardziej masywne, posmaruj je klejem akrylowym i pokryj papierem do decoupage’u, koronkami albo filcem. Do środka powklejaj wałeczki zrobione z gąbki owiniętej materiałem, np. otrzymanym po pocięciu starej bluzki. Na górę szkatułki obmyśl kompozycję, która trafi w gust twojej mamy. Jeśli ma romantyczne usposobienie, może się jej spodobać wieczko ozdobione sztucznymi kwiatami, perełkami i kokardami. Przebojowa kobieta na pewno zakocha się w przykrywce oklejonej pociętymi na kawałki płytami CD, które stworzą niezwykłą połyskującą mozaikę.
Goździki, róże czy tulipany – które kwiaty na Dzień Kobiet wybrać do bukietu?
Kwiaty na Dzień Kobiet dostaje się niemal na całym świecie, odkąd święto obchodzone 8 marca zyskało status międzynarodowy. Są wyrazem pamięci, oddania i adoracji. Mają znaczenie symboliczne, dzięki któremu można wyrazić uczucia bez używania słów.
Kwiaty na Dzień Kobiet dostaje się niemal na całym świecie, odkąd święto obchodzone 8 marca zyskało status międzynarodowy. Są wyrazem pamięci, oddania i adoracji. Mają znaczenie symboliczne, dzięki któremu można wyrazić uczucia bez używania słów. Marcowe święto ma swój pierwowzór w starorzymskich Matronaliach, podczas których kobiety z naręczami kwiatów podążały do świątyń, by złożyć ofiarę Junonie – bogini macierzyństwa. Od swoich mężów zaś otrzymywały rozmaite podarki. Kwiaty na Dzień Kobiet: gatunki i symbolika Wybór kwiatów, które kupujemy na Dzień Kobiet, powinien być uzależniony przede wszystkim od tego, komu chcemy je wręczyć. Czerwone róże oznaczają płomienne uczucie, można więc obdarować nimi żonę, narzeczoną czy dziewczynę, ale nie mamę, dla której lepiej wybrać białe gerbery (hołd) albo różowe tulipany (troska). Do uniwersalnych kwiatów na Dzień Kobiet należą storczyki (doskonałość), hiacynty (bezinteresowność, stałość i gorliwość), frezje (szacunek), a także goździki (oddanie). Te ostatnie w świadomości Polaków zapisały się jako nierozerwalnie związane z obchodami 8 marca, bo w PRL-u kwiaciarnie zdominowane były właśnie przez goździki. Na niektóre gatunki kwiatów trzeba szczególnie uważać. Hortensje kojarzone są z wyniosłością i obojętnością, a żonkile z zazdrością i nieodwzajemnioną miłością. Pewne ryzyko niesie za sobą kupowanie kwiatów w kolorze żółtym – wręczenie kobiecie takiego bukietu może skutkować posądzeniem o chęć zerwania znajomości. Kwiaty na Dzień Kobiet: kwiaciarnia czy poczta kwiatowa? Aby skomponować samodzielnie skomponować bukiet i udekorować je według własnego uznania, trzeba wybrać się na targ lub do kwiaciarni. Jednak kolejki po w kwiaty Dniu Kobiet potrafią zniechęcić i wielu panów idzie po linii najmniejszego oporu – wybiera najzwyklejszą gotową wiązankę z hipermarketu. Szarmancki mężczyzna, któremu zależy nie tylko na zadośćuczynieniu tradycji, lecz także na sprawieniu przyjemności swojej wybrance, powinien rozważyć złożenie zamówienia w poczcie kwiatowej. Bukiet z liścikiem od tajemniczego adoratora dostarczony do pracy to marzenie wielu pań rozpływających się nad filmami romantycznymi.
Plany na 8 marca? Babski wieczór i seans z przyjaciółkami! Podpowiadamy, jakie filmy o kobietach warto obejrzeć
W Dniu Kobiet spotkania z przyjaciółkami i organizowanie babskich wieczorów filmowych powinno stać się nieoficjalną tradycją. Wspólne spędzanie czasu 8 marca, kiedy w wazonach pysznią się okazałe bukiety, pozwala odkryć prawdę znaną od pokoleń – siła kobiet tkwi w żeńskiej solidarności.
W Dniu Kobiet spotkania z przyjaciółkami i organizowanie babskich wieczorów filmowych powinno stać się nieoficjalną tradycją. Wspólne spędzanie czasu 8 marca, kiedy w wazonach pysznią się okazałe bukiety, pozwala odkryć prawdę znaną od pokoleń – siła kobiet tkwi w żeńskiej solidarności. Co roku w Dniu Kobiet z ciekawymi propozycjami wychodzą kina. Paniom przysługują tańsze lub darmowe bilety, a repertuar jest dostosowany do żeńskiej publiczności. Filmy retro o kobietach Babski wieczór to idealna okazja, by sięgnąć po klasyki i napawać się wdziękiem stylowych, zawsze uśmiechniętych kobiet, które w latach 50. i 60. podbiły Hollywood. Dwie wybitne osobowości sceniczne – Marilyn Monroe i Jane Russell – można oglądać w ponadczasowym musicalu „Mężczyźni wolą blondynki” (1953). Główne bohaterki są jak przeciwstawne żywioły – jedna roztrzepana, frywolna i rozkochana w bogactwie, druga opanowana, o ciętym języku i silnym charakterze. Lorelei i Dorothy czarują olśniewającym wyglądem, widowiskowym tańcem oraz niezapomnianymi wykonaniami piosenek. Wystarczy raz obejrzeć ten kultowy film dla kobiet, by przekonać się, że „Diamonds Are a Girl's Best Friend”. Po takim preludium niedosyt jest gwarantowany, więc warto od razu wybrać drugi babski film w stylu retro, najlepiej z przesłodką Audrey Hepburn, która raz wciela się w ekskluzywną call girl Holly Golightly, a innym razem w rozpieszczoną księżniczkę spędzającą wakacje w gorącym słońcu Italii. Filmy o kobietach sukcesu W święto 8 marca na chwilę uwagi zasługują kobiety, które zmieniły bieg historii. Niewątpliwie zalicza się do nich nasza rodaczka Maria Curie-Skłodowska – pierwsza (i dwukrotna!) zdobywczyni Nagrody Nobla, do 1903 roku wręczanej wyłącznie mężczyznom. Historię jej życia przedstawia nowy film biograficzny z Karoliną Gruszką w roli głównej. To pozycja obowiązkowa na babski wieczór – jest w niej wszystko, czego potrzeba, by po seansie nabrać wiatru w żagle. Bohaterka pnie się po drabinie sukcesu, pokonując kolejne przeszkody na drodze do dokonania przełomowego odkrycia. Nauka jest tu jednak tylko pretekstem do ukazania Skłodowskiej od strony prywatnej – na pierwszy plan wybija się temat zakazanego romansu, przez który paryscy akademicy uznali uczoną za gorszycielkę. Kto będzie chciał pozostać w klimacie, po biografii noblistki może zaproponować przyjaciółkom wspólne oglądanie „Sztuki kochania”. Co prawda Michalina Wisłocka nie zdobyła międzynarodowego wyróżnienia, ale bez dwóch zdań zasługuje na tytuł bohaterki wszystkich Polek. To od niej nasze babki i mamy dowiadywały się, czym jest seksualność. Babskie filmy komediowe Kobiety, o których świat nigdy nie zapomni, i nie zapomni o nich także kino, można byłoby wyliczać w nieskończoność: Jackie Kennedy, Margaret Thatcher, księżna Diana, Coco Chanel, Edith Piaf… Filmy przybliżające ich losy nie są jednak lekkimi historiami, pozwalającymi na relaks z miską popcornu. Luźnej atmosferze babskiego wieczoru sprzyjają komedie. Kobiece bohaterki tego gatunku, jak Bridget Jones i Elle Woods z „Legalnej blondynki”, od lat goszczą na ekranach podczas domowych seansów. Niejedna z nas widzi w ich perypetiach odbicie własnych niefortunnych przygód. Od razu cieplej na sercu robi się też dzięki Amelii Poulain, która jest kobietą absolutnie wyjątkową – epatującą dziecięcą radością, skłonną do płatania figli, gotową do uszczęśliwienia wszystkich wokół prostymi i rozbrajająco szczerymi gestami. Audrey Tautou w tej roli zachwyca, podobnie jak kojąca duszę muzyka Yanna Tiersena. Filmy romantyczne dla kobiet W Dzień Kobiet można sobie pozwolić na małe guilty pleasure, czyli rasowe love story. By jednak poziom cukru nie przekroczył tolerowanego poziomu, warto rozejrzeć się za czymś bardziej ambitnym niż kolejna odsłona przekomarzanek między Anastasią a Christianem, a w zasadzie już państwem Greyami. Tu znów z pomocą przychodzi kino francuskie i uderzająca w najsubtelniejsze struny „Delikatność”. Na pozór historia nie odbiega od innych – poharatana przez życie bohaterka w najmniej oczekiwanym momencie spotyka na swojej drodze mężczyznę, w którym powoli – i wbrew własnej woli – się zakochuje. Jej wybranek nie przypomina jednak typowego amanta. Jest niezdarny, nieobyty i brzydki, ale urzeka czymś, co na pierwszy rzut oka niewidoczne. A skoro już mowa o przełamywaniu stereotypów, to może love story bez happy endu? Udany eksperyment ma na koncie amerykański reżyser Marc Webb, który w swoim najlepszej produkcji „500 dni miłości” odwraca wszelkie możliwe role do góry nogami. To ten rodzaj babskiego filmu, który wiele widzek skłania do utożsamienia się z męskim, a nie żeńskim charakterem.
Batony proteinowe – kiedy jeść i czy warto włączyć je do diety?
Ostatnio w sklepach widać prawdziwy wysyp batonów proteinowych sprzedawanych pod szyldem różnych firm. Nie wszystkie jednak są tak samo wartościowe odżywczo. Takie przekąski powstały z myślą o osobach trenujących, ale tym, którzy się odchudzają, nie pomogą raczej w zrzuceniu zbędnych kilogramów.
Ostatnio w sklepach widać prawdziwy wysyp batonów proteinowych sprzedawanych pod szyldem różnych firm. Nie wszystkie jednak są tak samo wartościowe odżywczo. Takie przekąski powstały z myślą o osobach trenujących, ale tym, którzy się odchudzają, nie pomogą raczej w zrzuceniu zbędnych kilogramów. Na fali popularności batonów proteinowych swoje produkty wypuściły dwie znane trenerki – Anna Lewandowska i Ewa Chodakowska. Zarówno w „Be RAW”, jak i w „Energy Bar” dominują daktyle. Batony proteinowe – skład i wartości odżywcze Batony proteinowe to przekąski zawierające dużą ilość łatwo przyswajalnego białka oraz węglowodany i tłuszcze. Błyskawicznie wzmacniają organizm i dodają mu energii, ale nigdy nie zastąpią pełnowartościowego posiłku. Batony proteinowe dostępne w sklepach mają w składzie różne białka różniące się od siebie budową, czyli ilością aminokwasów egzogennych (serwatkowe, sojowe bądź w postaci kazeiny micelarnej). Przekąski każdej firmy charakteryzują się też odmiennymi proporcjami składników – najzdrowsze są batony, które nie obfitują w cukry proste ani tłuszcze trans. Batony proteinowe na odchudzanie i na masę Bez batonów proteinowych trudno się obyć sportowcom i osobom pracującym nad masą mięśniową. Białko to główny składnik budulcowy mięśni i kości, dlatego jego porządne dawki są bardzo ważne w diecie tych, którzy wyciskają z siebie siódme poty na siłowni. Równie istotną rolę odgrywają węglowodany napędzające organizm do podejmowania wytężonego wysiłku. Na batony proteinowe bez cukru (w postaci słodzików), tłuszczów i konserwantów można sobie pozwolić również przy diecie redukcyjnej, ponieważ białko poprawia metabolizm. Jednak takich przekąsek w wersji fit dostarczają tylko firmy oferujące produkty z wyższej półki. Trzeba więc uważnie czytać etykiety, a batony proteinowe z węglowodanami traktować raczej jako cheat meal niż jako dodatek do diety odchudzającej. Batony proteinowe – przed czy po treningu? Batony proteinowe można jeść zarówno na pół godziny przed treningiem, jeśli nie ma czasu na normalny posiłek, jak i po ćwiczeniach, by uzupełnić niedobory energetyczne. Zawsze lepiej wizytę na siłowni poprzedzić zjedzeniem takiej przekąski aniżeli wybrać się tam z pustym żołądkiem albo tuż po obiedzie, kiedy żołądek jest obciążony. Dawka białka i węglowodanów zawarta w jednym batoniku proteinowym powinna uchronić mięśnie przed katabolizmem. Batony proteinowe własnej roboty – z czego można je zrobić? Batony proteinowe bez pieczenia można zrobić w ciągu 30 minut (drugie 30 powinny spędzić w zamrażarce). Ich głównym składnikami są płatki owsiane i odżywka białkowa. Poza tym warto dodać coś słodkiego, np. miód, syrop klonowy lub syrop z agawy, kakao, i trochę tłuszczu, choćby w postaci masła. Smak przekąsek wzbogacają też orzechy, ziarna słonecznika, siemię lniane, nasiona chia, rodzynki, suszone daktyle, morele i inne owoce. Dużą popularnością cieszą się przepisy na batony proteinowe z masłem orzechowym, jogurtem, czekoladą oraz wiórkami kokosowymi. Niektórzy eksperymentują z różnymi rodzajami mleka i mąki. Osoby na diecie bezglutenowej robią batony proteinowe z fasoli.
Jak nadać nowe życie nieużywanym przedmiotom? Ciekawe rzeczy z recyklingu
Z recyklingu można dziś zrobić prawie wszystko. Nowoczesne firmy coraz chętniej używają surowców wtórnych do produkcji mebli, zabawek i biżuterii. Prawdziwe cuda z plastiku, papieru i szkła da się wykonać również w domu, co pozwala uniknąć kupowania kolejnych przedmiotów, które i tak po jakimś czasie trafiłyby do kosza na śmieci.
Z recyklingu można dziś zrobić prawie wszystko. Nowoczesne firmy coraz chętniej używają surowców wtórnych do produkcji mebli, zabawek i biżuterii. Prawdziwe cuda z plastiku, papieru i szkła da się wykonać również w domu, co pozwala uniknąć kupowania kolejnych przedmiotów, które i tak po jakimś czasie trafiłyby do kosza na śmieci. Ekologiczny tryb życia to bardzo pożyteczna moda, która na szczęście ma coraz większą rzeszę zwolenników. Dzięki niej pojawia się szansa na uratowanie planety przed utonięciem w zalewie odpadów. Meble z recyklingu Rekordy popularności biją ostatnio meble z recyklingu. Nikogo już nie dziwi widok stolika kawowego zrobionego z drewnianych palet czy szpul po kablach. Wiele satysfakcji daje uratowanie starego mebla, który skrywa w sobie kawałek historii. Z zabytkowych maszyn do szycia powstają biurka, a z peerelowskich meblościanek fantazyjne półki na książki. Skórzana walizka może posłużyć za wygodny fotel, jeśli włoży się do niej dwie duże poduszki (jedną jako siedzisko, drugą jako oparcie) i przymocuje drewniane nóżki, natomiast zużyte opony przykryte od góry płytą pilśniową i ozdobione pokrowcem z włóczki nadają się na pufy. Lampy z recyklingu Do ulubionego wyposażenia miłośników wystroju eko należą lamp z recyklingu. Aby zrobić klosz, można wykorzystać kolorowe korki albo dna plastikowych butelek o różnych rozmiarach i skleić je na gorąco (używając pistoletu) tak, by tworzyły kształt kuli lub półokręgu. Do wykonania małego klosza z recyklingu wystarczy nawet jedna butelka. Trzeba tylko przekroić ją na pół i węższą część pokryć dokładnie sznurkiem jutowym. Można użyć także starych plastikowych łyżeczek – odciąć od nich trzonki i obkleić miseczkami przepołowioną pięciolitrową butelkę. Przytwierdzone jedna koło drugiej wyglądają jak łuska, a taki żyrandol do złudzenia przypomina nowoczesne modele sprzedawane w sklepach. Biżuteria z recyklingu Ekologiczna biżuteria z recyklingu to hit wśród nastolatków, ale chętnie noszą ją także dorośli, którzy pasjonują się sztuką DIY. Bardzo łatwo robi się bransoletki ze słomek do napojów. Trzeba podzielić je na krótkie rurki, a następnie przeprowadzić przez nie gumkę recepturkę, najlepiej wężykiem z obydwu stron. Często używanym surowcem wtórnym do robienia bransoletek z recyklingu są też zawleczki od puszek aluminiowych. Można je połączyć przy użyciu cieniutkiego drucika albo włóczki. Z kolei jako materiał na kolczyki świetnie nadaje się papier z kolorowych gazet. Długie sznurki ze zwiniętego papieru wystarczy skręcić na kształt ślimaka tak, by tworzyły hipnotyzujące koła, a następnie podkleić końcówkę i przymocować kawałek wyciętego drucika, który będzie można włożyć w ucho. Zabawki z recyklingu Wysłużone przedmioty codziennego użytku bardzo łatwo da się przekształcić w zabawki z recyklingu, do wykonania których warto zaangażować dzieci. Dzięki temu rozwiną swoje zdolności manualne i myślenie kreatywne. Na stare dziurawe skarpetki można naszyć łaty, np. z innych skarpetek, a później wsypać do środka kaszę, ryż czy piasek. Przewiązane w dwóch miejscach sznurkiem (nad tułowiem i nad głową, która powinna się znaleźć w okolicach pięty) stworzą korpus królika. W górnej części, tam gdzie wszyte są gumki, posługując się nożyczkami, można stworzyć długie królicze uszy. Innym ciekawym pomysłem na zabawkę z recyklingu, tym razem dla większych dzieci, są zachwycające latarenki ze słoików. Szkło powinno być pomalowane od zewnątrz klejem do papieru. Po jego wyschnięciu do środka wkłada się trochę mchu i plastikowych roślin, a na środku mocuje się wróżkę wyciętą z czarnego papieru. Pokrywkę również warto obkleić mchem oraz przymocować do niej drucik imitujący uchwyt, najlepiej obwiązany sznurkiem jutowym. Na koniec pozostaje przykleić do dna pokrywki wkład ledowy, który wieczorami będzie emitował światło, pięknie podkreślając kontur wróżki.
Szkoła baletowa dla dzieci. Czy warto zdecydować się na taką ścieżkę kształcenia?
Do szkoły baletowej dla dzieci chodzi się przez 9 lat. Nacisk kładziony jest tam przede wszystkim na taniec, ale uczeń zdobywa też wiedzę niezbędną do zdania matury. Nauka baletu wymaga wyrzeczeń i wyczerpujących ćwiczeń, ale korzyści, jakie można z niej czerpać, są warte starań.
Do szkoły baletowej dla dzieci chodzi się przez 9 lat. Nacisk kładziony jest tam przede wszystkim na taniec, ale uczeń zdobywa też wiedzę niezbędną do zdania matury. Nauka baletu wymaga wyrzeczeń i wyczerpujących ćwiczeń, ale korzyści, jakie można z niej czerpać, są warte starań. Aby dostać się do szkoły baletowej dla dzieci, trzeba przystąpić do egzaminu, podczas którego komisja ocenia m.in. gibkość i skoczność. Konieczne jest też poddanie się badaniom potwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia nauki. Jak wygląda nauka w szkole baletowej? W Polsce istnieje tylko kilka szkół baletowych dla dzieci (w Warszawie, Poznaniu, Łodzi, Krakowie, Bytomiu i Gdańsku). Nauka rozpoczyna się w nich od IV klasy, a kończy po zdaniu matury. Dzieci uczęszczają na przedmioty ogólnokształcące, historię tańca i zajęcia praktyczne – nie tylko z baletu, lecz także z innych stylów, np. tańca ludowego, oraz z rytmiki, wykonań muzycznych i audycji muzycznych. Nauka w szkole baletowej wymaga wytrwałości, gibkości, odporności psychicznej i prawdziwej pasji do tańca. Najtrudniejsze są początki, kiedy trzeba rozciągnąć ciało, przyzwyczaić je do przyjmowania nienaturalnych pozycji i goić poobcierane, odparzone stopy. Dodatkowe utrudnienie polega na tym, że uczniowie szkół baletowych pochodzący z mniejszych miejscowości muszą mieszkać w internacie. Posyłając dziecko do takiej placówki, trzeba się więc liczyć z tym, że może nie udźwignąć obciążenia i rozłąki z rodziną. Czy możliwa jest nauka baletu w domu? Nauka baletu w domu jest i trudna, i niebezpieczna, a jeśli nie odbywa się pod okiem instruktora – wręcz niemożliwa. Niepoprawne wykonywanie figur może narazić na kontuzję, a poza tym z nikogo nie uczyni profesjonalnego tancerza. Nauki baletu nie należy mylić z zabawami ruchowymi, które uwzględniają elementy baletu, ale nie mają zbyt wiele wspólnego z tańcem klasycznym. Korzyści z nauki baletu – dla dzieci i nie tylko Nauka baletu przynosi wiele dobrego – pozwala panować zarówno nad ciałem, jak i nad własnym charakterem. Dzięki niej zyskuje się równowagę wewnętrzną, samozaparcie i pewność siebie. Można ukształtować zgrabną sylwetkę i nauczyć się przestrzegania prawidłowych nawyków żywieniowych. Nabywa się wrażliwości na sztukę i pogłębia wiedzę o niej. Poza tym balet to doskonałe ćwiczenie pamięci, bo przed wyjściem na scenę trzeba dobrze opanować układ choreograficzny. Dziecko, które kocha ten taniec, szybko dojrzewa emocjonalnie i nawiązuje głębokie relacje z grupą rówieśniczą dzięki wspólnocie doświadczeń i długich godzinach spędzanych na wspólnych ćwiczeniach. Co więcej, uczęszczanie do szkoły baletowej otwiera wiele dróg kariery (w teatrach, teatrach muzycznych, szkołach tańca).
Maski antysmogowe do biegania, na rower i w drodze do pracy. Czy rzeczywiście są potrzebne?
Maska antysmogowa zatrzymuje większość szkodliwych cząsteczek unoszących się w powietrzu zanieczyszczonym przez spaliny i dym z kominów. Bez niej nie wolno uprawiać sportu na dworze, kiedy stężenie pyłów przekracza normę. O tym, kiedy trzeba włożyć maskę przeciw smogowi, informują aplikacje mobilne.
Maska antysmogowa zatrzymuje większość szkodliwych cząsteczek unoszących się w powietrzu zanieczyszczonym przez spaliny i dym z kominów. Bez niej nie wolno uprawiać sportu na dworze, kiedy stężenie pyłów przekracza normę. O tym, kiedy trzeba włożyć maskę przeciw smogowi, informują aplikacje mobilne. Przy wyborze maski antysmogowej należy sprawdzać, czy dany produkt ma certyfikat nadany zgodnie z dyrektywami Unii Europejskiej. Cena maski wynosi 100–300 zł, ale trzeba też doliczyć koszt wymiennych filtrów (10 zł za sztukę, która wystarcza na 20–50 godzin użytkowania). Maska antysmogowa – konieczność czy moda? Kiedy Polska trafiła do czołówki krajów o największym zanieczyszczeniu powietrza, wielokrotnie przekraczającym europejskie normy, producenci masek antysmogowych zaczęli mieć pełne ręce roboty. Ten rodzaj zabezpieczenia, stający się powoli elementem codzienności mieszkańców dużych miast, nikogo już nie dziwi. Wielu jest jednak sceptyków, którzy nie wierzą w skuteczność filtrów, a w nagłym wzroście popularności masek widzą wyłącznie chęć łatwego zarobku. Przyczynia się do tego fakt, że istnieje niewielka świadomość społeczna na temat szkodliwości smogu. Ten cichy zabójca ma rokrocznie kilka milionów ofiar – odpowiada za powstawanie nowotworów i chorób sercowo-naczyniowych. Toksyczne cząsteczki i pyły, które są w nim zawarte, docierają nie tylko do płuc, lecz także do układu krwionośnego. Zatrzymać je może jedynie maska antysmogowa, choć nawet ona nie ma stuprocentowej skuteczności. Na czym polega działanie maski antysmogowej? Maska na smog powinna być przeciwpyłowa, czyli wyposażona w filtr wyłapujący PM 10 (pyły o średnicy mniejszej niż 10 μm) i PM 2,5 (pyły o średnicy mniejszej niż 2,5 μm). Sam materiał przepuszcza ponad 70% toksyn, dlatego maska bawełniana – choć bardzo tania – nie jest najlepszym wyborem, jeśli chodzi o ochronę przed smogiem. Dla porównania: powietrze, które przenika przez filtr w masce przeciwpyłowej, zostawia na nim 95–99 % szkodliwych cząsteczek. Najlepsze efekty dają filtry mające dodatkowa powłokę z węgla aktywnego. Jest ona w stanie zatrzymać także niebezpieczne gazy, np. tlenek azotu i tlenek siarki. Szczególnie zaleca się takie maski tym, którzy przebywają w pobliżu ruchliwych ulic, gdyż NO2 i SO2 należą do najczęstszych zanieczyszczeń komunikacyjnych. Kiedy stężenie pyłów w powietrzu przekracza normę (50 jednostek na 1 m3), maska przeciw smogowi staje się ratunkiem dla osób z astmą. Umożliwia też bezpieczne bieganie – bez niej nie należy decydować się na trening, bo przy intensywnym wysiłku fizycznym do płuc dociera jeszcze więcej zanieczyszczeń. Jak prawidłowo założyć maskę antysmogową? Warunkiem działania maski antysmogowej jest jej umiejętne założenie. Musi ściśle przylegać do twarzy w każdym miejscu, bo w przeciwnym razie powietrze z toksynami bez trudu dostaną się do dróg oddechowych. Trzeba zwrócić szczególną uwagę na włosy i biżuterię, które mogą powodować odstawanie maski. Zakładanie jej na brodę mija się z celem. Nie powstały jeszcze specjalne maski antysmogowe dla dzieci, lecz można wybrać coś w standardowym rozmiarze, a następnie dostosować do wielkości i kształtu twarzy malucha.
Gitara ukulele dla początkujących. Jaką wybrać do nauki gry?
Poszczególne rodzaje ukulele różnią się przede wszystkim wielkością. Dla osoby dorosłej najlepiej sprawdza się ukulele koncertowe, natomiast dla dziecka sopranowe. Swój instrument można mieć już za ok. 200 zł. Nauczenie się gry na ukulele to prostsze zadanie niż opanowanie chwytów na gitarze.
Poszczególne rodzaje ukulele różnią się przede wszystkim wielkością. Dla osoby dorosłej najlepiej sprawdza się ukulele koncertowe, natomiast dla dziecka sopranowe. Swój instrument można mieć już za ok. 200 zł. Nauczenie się gry na ukulele to prostsze zadanie niż opanowanie chwytów na gitarze. Kupując ukulele, trzeba pamiętać o zaopatrzeniu się w niezbędne akcesoria. Należą do nich zapasowe struny, stroik, a także futerał. Do występów przed publicznością przydaje się też wzmacniacz. Czym jest ukulele? Ukulele to instrument strunowy podobny do gitary. Pochodzi z Hawajów, a jego nazwa powstała w wyniku połączenia słów uku (pchła) i lele (skakać), znaczy więc tyle, co „skacząca pchła”. Moda na ukulele rozpoczęła się w XX wieku, kiedy Hawaje przyłączono do USA i stały się one jednym z ulubionych kierunków podróży Amerykanów. Niedawno ukulele na nowo odrodziło się w kulturze masowej. Grają na nim zarówno artyści znani na całym świecie (Paul McCartney, Eddie Vedder), jak i rodzimi wykonawcy (Julia Pietrucha, Gaba Kulka, Artur Gadowski). Rodzaje ukulele: sopranowe, basowe, koncertowe, elektryczne Podstawowe kryterium podziału ukulele to wielkość instrumentu. Najmniejsze – ukulele sopranowe – ma 33 cm, koncertowe jest o 5, a tenorowe o 10 cm dłuższe. Dźwięki wydawane przez ukulele takich rozmiarów wybrzmiewają krótko, są wysokie i cienkie, a żeby poradzić sobie ze strunami w wariancie sopranowym, trzeba mieć zgrabne i szczupłe palce. Mimo to właśnie ten rodzaj ukulele jest wybierany najczęściej, zwłaszcza dla dzieci. Dużą popularnością cieszy się też ukulele koncertowe. Większe – barytonowe i basowe – przypominają już klasyczne gitary, dlatego są najodpowiedniejsze dla osób, które potrafią grać. Doświadczonym muzykom zaleca się również ukulele elektryczne. Ukulele – nauka gry. Czy to trudne? Gra na ukulele jest łatwiejsza niż na zwykłej gitarze, ponieważ ma ono zazwyczaj tylko cztery struny i niewielkie gabaryty. Aby uchwycić podstawowe akordy na tym instrumencie, wystarczy użyć jednego lub dwóch palców, dlatego często kupuje się ukulele dla dzieci, które w przyszłości chciałyby się nauczyć gry na gitarze. Prawie wszystkie melodie da się opanować dzięki szesnastu chwytom. Co więcej, akcesoria do ukulele są tanie – zestaw strun można kupić już za kilkanaście złotych. Ceny samego ukulele również zachęcają do spróbowania swoich sił w grze – zazwyczaj nie przekraczają 300 zł. Jednak za instrumenty renomowanych firm dla profesjonalnych graczy trzeba zapłacić nawet 2000 zł.
Wszystko, co trzeba wiedzieć o owocach morza: rodzaje, dostępność, ceny, wartości odżywcze, przechowywanie, przyrządzanie
Niektóre rodzaje owoców morza, takie jak krewetki, można kupić w każdym supermarkecie, natomiast innych, np. ostryg, trzeba szukać u zaufanych dostawców. Świeże powinny być przechowywane w temperaturze 0–5°C, ponieważ bardzo szybko się psują.
Niektóre rodzaje owoców morza, takie jak krewetki, można kupić w każdym supermarkecie, natomiast innych, np. ostryg, trzeba szukać u zaufanych dostawców. Świeże powinny być przechowywane w temperaturze 0–5°C, ponieważ bardzo szybko się psują. Owoce morza, czyli frutti di mare, goszczą na stołach całego świata. Nadają się do sałatek, past, sosów i zup. Najlepiej smakują dopiero wyłowione z wody, sprzedawane na targowiskach w nadmorskich miejscowościach. Owoce morza: podział, charakterystyka Istnieją dwa główne rodzaje owoców morza: skorupiak i mięczaki. Do pierwszej grupy należą m.in. kraby, raki, krewetki, homary, langusty, natomiast do drugiej – przegrzebki, małże, ostrygi, ośmiornice, kałamarnice, ślimaki, mule. Jako składniki diety owoce morza są bardzo cenne, ponieważ obfitują w łatwo przyswajalne białko (najwięcej w krewetkach i langustach), witaminy z grupy B, a także rzadkie minerały: fluor, jod, selen, cynk (ten ostatni przede wszystkim w ostrygach). Niestety, owoce morza często wywołują reakcje alergiczne, a jeśli pochodzą z zanieczyszczonych wód, mogą zawierać szkodliwe związki. Owoce morza: występowanie, kupowanie Frutti di mare w Europie mogą cieszyć się przede wszystkim mieszkańcy krajów oblewanych przez Morze Śródziemne, Północne i Irlandzkie. Więcej owoców morza wyławia się jednak z wód Morza Japońskiego, Karaibskiego, Atlantyku i Pacyfiku. W Polsce można dostać te głębinowe żyjątka z importu – bardzo rzadko w postaci świeżej, częściej mrożone lub konserwowe (w białym winie, rozmaitych sosach lub w zalewie naturalnej). Kupując je, trzeba być bardzo ostrożnym, ponieważ zjedzenie nieprawidłowo lub zbyt długo przechowywanych grozi poważnym zatruciem. Owoce morza w puszce należy zjeść w ciągu 24 godzin od otwarcia. Nieświeże frutti di mare zdradza przede wszystkim zapach. Jeśli żyjątka mają muszle, powinny one być zamknięte i wypełnione płynem, a po ugotowaniu same się otworzyć. Ceny owoców morza są bardzo zróżnicowane, zależą przede wszystkim od gatunku. Opakowanie najtańszych mrożonych krewetek (200 g) można dostać już za kilkanaście złotych, natomiast sprowadzenie żywych homarów kosztuje nawet 300 zł za kilogram. Owoce morza: gotowanie i inne sposoby obróbki Owoce morza są łatwe do przyrządzenia, ponieważ nie wymagają długiej obróbki termicznej (5–7 minut). Przedłużenie tego procesu sprawia, że stają się gumowate. Można je gotować, piec, smażyć i grillować, a niektóre, tak jak ostrygi, nadają się do zjedzenia na surowo. Po ugotowaniu frutti di mare powinny ostygnąć w wywarze. Do owoców morza pasują czosnek, cytryna, natka pietruszki, chili, szafran, rozmaryn i tymianek. Zazwyczaj podaje się je z makaronem i popija białym winem.
Prawdziwa włoska pizza – jak ją rozpoznać?
Mówi się, że tradycyjną włoską pizzę poznaje się po cieście, które powinno być leciutkie i delikatne. Niemniej ważne są jednak dodatki, i nie chodzi tylko o ich jakość, lecz także o połączenia. Jeśli dostaliśmy pizzę ze składnikami ułożonymi na serze, to znak, że jesteśmy w prawdziwej włoskiej pizzerii.
Mówi się, że tradycyjną włoską pizzę poznaje się po cieście, które powinno być leciutkie i delikatne. Niemniej ważne są jednak dodatki, i nie chodzi tylko o ich jakość, lecz także o połączenia. Jeśli dostaliśmy pizzę ze składnikami ułożonymi na serze, to znak, że jesteśmy w prawdziwej włoskiej pizzerii. Włoska pizza: nazwy W samych Włoszech istnieje wiele sposobów robienia pizzy – każdy jest popularny w innym regionie. Najogólniej włoskie pizze dzieli się na dwa typy: rosa i bianca. W rosie spód wyłożony jest sosem pomidorowym, natomiast w biance – skropiony samą oliwą. W Rzymie i okolicach można zjeść pizzę romana o bardzo kruchym, nieopadającym spodzie. Natomiast na południe od Rzymu króluje pizza napoletana, którą wyróżnia gruby chrupiący brzeg i miękki środek. W Genui i Ligurii bardzo często serwuje się focaccię, czyli grube ciasto na pizzę pieczone z ziołami i suszonymi pomidorami lub oliwkami. Może ona stanowić przekąskę lub służyć jako dodatek do innych dań. Klasyczne smaki pizzy to: margherita (z pomidorami, mozarellą i bazylią), marinara (z pomidorkami cherry, czosnkiem i oregano), capricciosa (z szynką crudo, mozarellą, pomidorami, oliwkami i karczochami), quattro stagioni (podzielona na cztery części, z których każda ma pomidory i mozzarellę a oprócz tego: I pieczarki, II szynkę crudo, III karczochy, IV oliwki), quattro formaggi (z gorgonzolą, mozzarellą, parmezanem i ricottą), diavola (z pomidorami, mozarellą, oliwkami, pikantnym salami, chili peperoncino). Jesteś wielbicielem włoskiej pizzy? Booking zniżka to świetna okazja, aby zarezerwować kilkudniowy pobyt we Włoszech! Włoska pizza: ciasto Ciasto na włoską pizzę powinno być bardzo dobrze wyrobione (mieszane rękami przez około 10 min). Ogromne znaczenie ma mąką, którą się wykorzysta do jego przygotowania. Najlepsza jest mąka włoska typu 00 o dużej zawartości glutenu (15–13%). Dzięki niej ciasto jest jednocześnie chrupiące i rozpływa się w ustach. We Włoszech jada się pizzę zarówno na cienkim, jak i na grubym spodzie – to rzecz upodobań i tradycji regionalnych. Zawsze jednak ciasto jest bardzo delikatne w smaku, nie zapycha i nie dominuje nad całością. Aby uzyskać naprawdę cieniutkie, dobrze jest je przygotować dzień wcześniej, a później poporcjować. Oczywiście nie bez znaczenia pozostaje też sposób wypiekania. Włoska pizza powinna trafiać na rozgrzany kamień do pieca chlebowego, w którym temperatura przekracza 400°C, na dosłownie parę minut. Tam powstają pęcherzyki – znak charakterystyczny pizzy wykonanej według tradycyjnej receptury. Włoska pizza: składniki Profesjonalny pizzaiolo nigdy nie zgodzi się na to, by przekroczyć dozwoloną ilość składników na pizzy (3–5) lub wprowadzać zmiany w klasycznych połączeniach smakowych, które są uświęcone przez Włochów wieloletnią tradycją. Będzie wykorzystywał świeże i oryginalne produkty z Italii, przykładając szczególną wagę do sera, który ląduje zawsze pod dodatkami. W wypiekach włoskich ilość jest mniej ważna niż jakość – już kilka kawałków wyrobu o szlachetnym, intensywnym smaku, potrafi zdecydować o wartości całej pizzy.
Podoba Ci się styl loftowy? Te pomysły możesz wykorzystać w domu i w mieszkaniu
W stylu loftowym ważne są nie tyle elementy dekoracyjne, ile surowe wykończenia. Pierwsze skrzypce gra tutaj klimat przestrzeni postprodukcyjnej – monumentalnej, szaroburej i na wskroś praktycznej. Nie ma miejsca na przesyt, ale można wpuścić trochę blasku.
W stylu loftowym ważne są nie tyle elementy dekoracyjne, ile surowe wykończenia. Pierwsze skrzypce gra tutaj klimat przestrzeni postprodukcyjnej – monumentalnej, szaroburej i na wskroś praktycznej. Nie ma miejsca na przesyt, ale można wpuścić trochę blasku. Najwięcej starych pofabrycznych budynków, które można zaadaptować na pełnokrwisty loft (hard loft), znajduje się w Łodzi i Katowicach. Nowoczesne kompleksy budowane od podstaw na wzór fabryk określa się mianem soft loft. Styl loftowy: początki Styl loftowy, inaczej industrialny, narodził się w latach 60. XX wieku i zyskał popularność za sprawą nowojorskiej grupy artystów z Andym Warholem na czele. Znani awangardziści stworzyli swoją pracownię w upadłej fabryce na Manhattanie i nazwali ją The Factory. Miejsce to miało nawiązywać do swojej przemysłowej historii, a sposób zaadaptowania wnętrza stał się manifestacją nowego stylu w architekturze. Ściany budynku, zrobione z cegły pokrytej odpadającym tynkiem, oklejone zostały folią cynową i ozdobione potłuczonymi lustrami, dlatego pracownię Warhola nazywano The Silver Factory. Potem artyści przenosili się dwukrotnie w inne miejsca, ale ich koncepcja pozostała niezmienna – przestrzeń twórcza miała surowa i obnażać wszystkie detale konstrukcyjne. Pierwszym w Polsce budynkiem mieszkalnym urządzonym według tej estetyki, było Bolko-loft projektu Przemo Łukasika, czyli dawna lampiarnia na terenie nieczynnej kopalni węgla w Bytomiu, znajdująca się 8 metrów nad ziemią. Styl loftowy: cechy W stylu loftowym ogromną rolę pełni przestrzeń, dlatego najatrakcyjniejsze budynki do odtwarzania industrialnego klimatu to obiekty pofabryczne. Ważne są zarówno wysokości pomieszczeń, jak i duże metraże. Dąży się do ograniczenia ilości ścianek działowych, tak by wszystkie pokoje były połączone w jeden. Drugie miejsce w hierarchii zajmuje światło. Idealne okna do wnętrz industrialnych ciągną się od podłogi aż po sufit i są rozmieszczone ciasno – jedno koło drugiego. Nie może też zabraknąć sztucznego oświetlenia w stalowych lub aluminiowych oprawach. Trzeci element, o którym trzeba pamiętać, decydując się na styl loftowy, to rezygnacja z elementów wykończeniowych. Tak jak w fabrykach, wzrok w przestrzeni industrialnej powinny przyciągać: instalacje hydrauliczne i elektryczne, wiszące żarówki, drabiny, bębny kablowe, belki, metalowe pręty i relingi, wsporniki, rusztowania, koła zębate, płyty pilśniowe, szprosy, kraty, blachy, betonowe bloki z otworami, skrzynie drewniane i palety. Czwarta zasadę loftowej estetyki stanowi minimalizm, który widać nie tylko w oszczędnym doborze dodatków (jeśli już jakieś są, to o maksymalnie uproszczonej formie), ale również w ostrożnym operowaniu kolorem. We wnętrzu przemysłowym królują szarości i barwy ziemi, które gdzieniegdzie mogą być przełamane, np. bielą, platyną czy miedzą. Styl loftowy w domu: wady i zalety Niewątpliwie najmocniejszą stroną stylu loftowego jest jego niebanalna estetyka, która trafia w gust miłośników surowych wnętrz i podróży sentymentalnych do jeszcze nie tak dawno minionych czasów dominacji elementów przemysłowych w przestrzeni publicznej. Wśród zalet tego stylu należy też wymienić korzystne operowanie optyką – stworzenie z kilku pomieszczeń jednego sprawia wrażenie, że metraż jest dużo większy; taki sam efekt daje wprowadzanie dużej ilości światła. Nie wszyscy jednak są w stanie udźwignąć koszty eksploatacji domu urządzonego na wzór fabryki, np. ogrzewania. Trudno również nazwać przestrzeń loftową przyjazną dzieciom, na które czyhać może wiele zagrożeń i niedogodności w postaci odsłoniętych kabli i zimnych betonowych podłóg. Styl loftowy w salonie, sypialni i kuchni W mieszkaniach i domach zdecydowanie popularniejszy niż loft jest styl eklektyczny z dominacją loftowego, w którym stosuje się kompromisowe rozwiązania, tak by otoczenie było nie tylko gustowne, lecz także komfortowe. Odchodzi się od utrzymywania surowych, wręcz prowizorycznych warunków na rzecz rozwiązań dodających wnętrzom nieco przytulności. Beton zastępuje się kamieniem lub cegłą, wprowadza się jak najwięcej połysku, dodaje mocne akcenty kolorystyczne, miękkie tkaniny i poduszki dekoracyjne w futrzanych poszewkach nawiązujące do trendów skandynawskich. Wylewka betonowa ustępuje miejsca panelom lub żywicy epoksydowej. Popularnością cieszą się designerskie szklane schody, piecyki wolnostojące, meble na kółkach, antresole, sufity podwieszane, płytki heksagonalne, farby tablicowe, wzorzyste monochromatyczne tapety, popartowe plakaty, neony, a także eksponaty z czasów PRL-u. Bez zmian pozostają jedynie prostota, minimalizm i zamiłowanie do wolnych przestrzeni, które podziela każdy zwolennik wnętrz loftowych.
Kuchnia karaibska: przepisy, składniki, przyprawy, połączenia smaków
W kuchni karaibskiej dużo się dzieje. Rządzą w niej kolorowe i soczyste owoce tropikalne, które na talerzach współwystępują z pieczonym, duszonym lub grillowanym mięsem. Nie brakuje też orzeźwiających napojów, także tych alkoholowych, które powstają najczęściej na bazie rumu.
W kuchni karaibskiej dużo się dzieje. Rządzą w niej kolorowe i soczyste owoce tropikalne, które na talerzach współwystępują z pieczonym, duszonym lub grillowanym mięsem. Nie brakuje też orzeźwiających napojów, także tych alkoholowych, które powstają najczęściej na bazie rumu. Dania kuchni karaibskiej zyskały popularność zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, głównie ze względu na bliskość terytorialną. Jednak moda na te egzotyczne smaki zaczyna docierać nawet do Polski. Gdzie serwuje się kuchnię karaibską? Karaiby obejmują obszar około 25 rejonów w basenie Morza Karaibskiego – są to zarówno niepodległe państwa, jak i terytoria zależne, m.in.: Kuba, Bahamy, Barbados, Dominikana, Gwadelupa, Portoryko, Haiti, Jamajka, Martynika, Trynidad i Tobago. Tamtejsze tradycje ukształtowane zostały przez burzliwą historię, która sprawiła, że lokalne plemiona indiańskie znalazły się pod wpływem imperiów europejskich (Francji, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii). Wkrótce po opanowaniu nowego lądu (jak początkowo sądzono – Indii) kolonizatorzy sprowadzili na wyspy niewolników z Afryki. Nie trzeba było też długo czekać, aż mieszanka ludności wzbogaci się o przybyszów z Azji. Karaiby stały się więc prawdziwym tyglem kulturowym, co ma swoje odzwierciedlenie we wszystkich płaszczyznach funkcjonowania ludności tego obszaru, również w obyczajach związanych z przyrządzaniem posiłków. Kuchnia karaibska: najważniejsze cechy O kuchni karaibskiej można mówić wyłącznie w dużym uogólnieniu, ponieważ od strony kulinarnej każdy kraj w basenie Morza Karaibskiego wygląda inaczej. Wspólne mieszkańcom tych terenów jest umiłowanie owoców morza i ryb oraz masowe wykorzystywanie tamtejszych płodów ziemi: manioku, trzciny cukrowej, batatów, plantanów (słodkich ziemniaków przypominających banany), kokosów, tamandrynowców. Oddzielnie należy wymienić owoce, które cieszą się tam szczególnym uznaniem. Są to głównie: banan, mango, marakuja, pigwa, papaja, ananas, melon, granat, breadfruit (owoc chlebowy), starfruit (gwiezdny owoc). Na Karaibach można zjeść wiele dań serwowanych na ostro (z dodatkiem chili łagodzonego często przez gałkę muszkatołową, curry i imbir) oraz na słodko (desery są tam podawane praktycznie po każdym posiłku). Dużą popularność zdobył także ryż, który najczęściej ląduje na talerzach w formie puree na mleku kokosowym, podobnie zresztą jak wszelkie warzywa bulwiaste. Wśród mięs króluje kurczak, na drugim miejscu znajduje się zaś wieprzowina. Typowa karaibska mieszanka ziół i przypraw to colombo, składająca się m.in. z kolendry, gorczycy, kurkumy, kuminu, pieprzu, imbiru, goździków oraz kozieradki. Jest ona przede wszystkim składnikiem marynat, ale dodaje się ją także do bardzo chętnie przygotowywanych sałatek owocowych, które mają jeszcze jeden tajemniczy składnik – rum. Najlepszy rum na świecie produkuje się na Barbadosie. To jednak nie jedyny słynny alkohol rodem z Karaibów, wszak na jednej z tamtejszych wysp powstał likier curaçao. Kuchnia karaibska: potrawy kubańskie Na Kubie mocno zaznacza się wpływ kuchni hiszpańskiej. W wielu daniach pojawia się fasola łączona z ryżem i wieprzowiną. Daniem narodowym jest tutaj dwubarwne moros y cristianos, czyli – w dosłownym tłumaczeniu – „Maurowie i chrześcijanie”. Nazwa nawiązuje do czasów rekonkwisty: Maurów ma tu symbolizować czarna fasola, natomiast chrześcijan – ryż. Bardzo często jada się też inny przysmak, ropa vieja (długo gotowaną wołowinę). Do ulubionych przypraw Kubańczyków należy czosnek – główny składnik aromatycznej pasty sofrito. Na obiad chętnie serwuje się sycące mięsne zupy, a w ulicznych budkach można skosztować tłustej kanapki z pieczoną wieprzowiną (pan con lechón). Wieczorami na Kubie popija się mojito, cuba libre, daiquiri i inne drinki z rumem. Kuchnia karaibska: potrawy jamajskie Jamajska odmiana kuchni karaibskiej kojarzy się głównie ze słodko-kwaśnymi daniami. Niektóre składają się z samych owoców i warzyw. Za ulubiony owoc Jamajczyków, nieznany w Europie, uchodzi ackee (bligia), podawane zwykle z podsuszanym dorszem, pomidorami, cebulą i pieczywem. Ten soczysty przysmak jest jednak bardzo niebezpieczny, bo póki nie osiągnie dojrzałości, wykazuje właściwości trujące. Na Jamajce w bardzo charakterystyczny sposób przygotowuje się mięso – zanim trafi ono na grill, jest peklowane z użyciem przyprawy jerk, która swój smak zawdzięcza połączeniu gałki muszkatołowej, pieprzu, tymianku, ziela angielskiego, cynamonu, cebuli i czosnku z olejem i sokiem z cytrusów. Kuchnia karaibska: potrawy portorykańskie W Portoryko podstawą kuchni są plantany, z których przygotowuje się tamtejszy przysmak, czyli mofongo. Jest to rodzaj puree z czosnkiem, oliwą i chrupkim boczkiem. Podaje się je w formie kulek, jako dodatek do pieczonej wieprzowiny lub kurczaka. W tej części Karaibów można też spróbować emoanadillas – pierożków nadziewanych serem i mięsem z homara – oraz asapo – pikantnego gulaszu pomidorowego z ryżem i mięsem.
Jakie łyżwy wybrać dla dziecka, które zaczyna stawiać pierwsze kroki na lodowisku? Zbiór najważniejszych porad
Łyżwy dla dziecka można wypożyczyć na lodowisku, ale gdy maluch zechce trenować jazdę, nie obędzie się bez zakupu własnych. Dobrze jest postawić na jakość, bo tani sprzęt zwiększa ryzyko kontuzji. Najważniejsze, by odpowiednio dopasować rozmiar i zwrócić uwagę, czy łyżwy dobrze usztywniają kostkę.
Łyżwy dla dziecka można wypożyczyć na lodowisku, ale gdy maluch zechce trenować jazdę, nie obędzie się bez zakupu własnych. Dobrze jest postawić na jakość, bo tani sprzęt zwiększa ryzyko kontuzji. Najważniejsze, by odpowiednio dopasować rozmiar i zwrócić uwagę, czy łyżwy dobrze usztywniają kostkę. Oprócz łyżew małemu miłośnikowi szusowania koniecznie trzeba kupić kask i ochraniacze na kolana. Przyda się też odzież termoaktywna, bo na lodowisku łatwo zarówno zmarznąć, jak i przegrzać organizm. Kiedy można zabrać dziecko na łyżwy po raz pierwszy? Jazda na łyżwach to sport przyjazny nawet dla małych dzieci, które dopiero nauczyły się chodzić. Nic nie stoi na przeszkodzie, by swoich sił na lodowisku spróbowały czterolatki, o ile będą pod stałym nadzorem rodzica. Opiekun sam powinien czuć się pewnie na lodzie, inaczej może przenieść swoje obawy na dziecko i zniechęcić je do jazdy albo – co gorsze – narazić malucha na niebezpieczeństwo. Łyżwy dla dzieci: saneczkowe (dwupłozowe) Znalezienie łyżew dla dzieci w rozmiarze mniejszym niż 25 to nie lada wyzwanie, a poza tym przy ich zakupie trzeba liczyć się z ryzykiem, że maluch po kilku wyjściach na lodowisko nie zechce kontynuować nauki. Dlatego producenci wprowadzili wynalazek przypominający łyżwy, który można kupić „na próbę” (w cenie ok. 40 zł). Są to specjalne nakładki na buty zimowe, umożliwiające przytwierdzenie do podeszwy podwójnej płozy. Dzięki niej stopy bardzo stabilnie trzymają się na lodzie, tak jakby stały na maleńkich saniach. Oczywiście warunkiem bezpieczeństwa dziecka na takich quasi-łyżwach jest mocne zaciśnięcie pasków – to one odpowiadają za to, by buty nie wysuwały się z nakładek. Łyżwy dla dzieci: hokejowe czy figurowe? Starsze dzieci, które nie mają już trudności z koordynacją ruchową, raczej nie będą czerpały przyjemności z jazdy na łyżwach saneczkowych. Co więcej, jeśli zaczną wykonywać na nich ryzykowne manewry, narażą się na kontuzję: paski utrzymujące buty mogą się poluzować, a nieusztywniona kostka – ulec skręceniu. Dlatego już pięcio-/sześciolatków warto wyposażyć w tradycyjny sprzęt łyżwiarski – figurowy albo hokejowy. To, jakie łyżwy najlepiej wybrać na pierwszą poważną jazdę, jest przedmiotem sporów i tak naprawdę zależy od indywidualnych preferencji. Wielu profesjonalnych łyżwiarzy optuje raczej za skórzanym obuwiem i płaską, długą płozą zakończoną ząbkami (to wyróżnik łyżew figurowych). Taki wybór gwarantuje stabilizację osiąganą dzięki dużej powierzchni styku płozy z lodem, wygodę użytkowania, trwałość i świetne dopasowanie obuwia do stopy. Jednak skóra nie usztywnia kostki tak dobrze jak plastikowe nakładki, którymi zabezpiecza się hokejówki. Łyżwy hokejowe, jeśli nie są pozałamywane w okolicach kostki, dają pewność, że noga nie będzie się ruszała na boki, lecz nie znaczy to wcale, że gwarantują mniejszą liczbę upadków. Przeciwnie – utrudniają złapanie równowagi, bo mają płozy o lekko łukowatym kształcie (zakrzywione na obydwu końcach). Zapewniają one hokeistom utrzymanie dużej szybkości jazdy i maksymalną zwrotność łyżew, ale dla osoby początkującej mogą stanowić prawdziwą zmorę. Łyżwy dla dzieci: jakie powinny mieć zapięcie? Łyżwom figurowym nad hokejowymi przewagę daje także zapięcie. Choć z pewnością dzieci ze względu na wygodę zakładania wolałyby te drugie, zapinane na zaciski lub rzepy, rodzice powinni zachęcać młodych łyżwiarzy do wybierania sznurowanych. Te lepiej „pracują” na stopie, bo przylegają do niej tak samo w każdym miejscu, i minimalizują ryzyko powstania otarć. Natomiast łyżwy hokejowe naciskają na stopę punktowo (w miejscach, w których znajdują się regulacje), więc jeśli będą choć odrobinę zbyt luźne – pęcherze murowane. Łyżwy dla dzieci: z regulacją rozmiaru W wielu sklepach można spotkać się z łyżwami dla dzieci nadającymi się do jazdy przez cały okres dorastania. Mają zamontowany regulowany mechanizm, który umożliwia dostosowanie rozmiaru do wielkości stopy każdego roku na nowo. Choć taki zakup to bardzo ekonomiczne rozwiązanie, żaden instruktor jazdy z pewnością go nie zaleci. Powód? Łyżwy z regulacją rozmiaru są źle sprofilowane – nie mają zachowanych proporcji między długością buta a długością płozy. To prowadzi np. do sytuacji, w której płoza jest o wiele dłuższa od stopy, przez co sterowanie łyżwami staje się praktycznie niewykonalne. Odpowiedni rozmiar łyżew to minimum, o które należy zadbać przy zakupach. Zwykle odpowiada on rozmiarowi butów, ale by mieć pewność, że w środku nie ma zbyt dużo luzu, trzeba poprosić dziecko, by wysunęło stopę jak najdalej do przodu, a następnie ugięło nogi w kolanach. Jeśli za piętę jesteśmy wówczas w stanie włożyć więcej niż jeden palec, to znak, że trzeba wybrać mniejsze łyżwy. Łyżwy dla dzieci: ile kosztują? Pierwsze łyżwy dla dziecka to wydatek rzędu 200–300 zł, chociaż oczywiście znajdą się również takie, które będą kosztowały 60 zł i kilka tys. zł – wszystko zależy od rodzaju użytych materiałów, staranności wykonania i prestiżu marki. Te najtańsze, supermarketowe łyżwy, najczęściej nadają się do jednorazowego użytku, natomiast z zakupem najdroższych, dla profesjonalistów, lepiej wstrzymać się, aż dziecko opanuje umiejętność jazdy na tyle, by mogło wystartować w zawodach.
Zabawki sensoryczne dla niemowląt. Co sprawia, że pełnią tak ważną rolę w rozwoju dziecka?
Rola zabawek sensorycznych jest nie do przecenienia w pierwszych miesiącach życia dziecka. Pomagają one uzupełniać maluchom mapę własnego ciała, uczyć się błyskawicznej reakcji na bodźce z otoczenia, a przy tym aktywizować do jednoczesnej pracy kilka ośrodków w mózgu.
Rola zabawek sensorycznych jest nie do przecenienia w pierwszych miesiącach życia dziecka. Pomagają one uzupełniać maluchom mapę własnego ciała, uczyć się błyskawicznej reakcji na bodźce z otoczenia, a przy tym aktywizować do jednoczesnej pracy kilka ośrodków w mózgu. Jean Ayres już w latach 60. XX wieku wskazała na związek integracji sensorycznej z procesami uczenia się. Im więcej dziecko bawi się, angażując wszystkie zmysły, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że doświadczy trudności w szkole. Zabawki sensoryczne – co to znaczy? Zabawki sensoryczne to takie, które wspierają integrację sensoryczną dziecka, czyli kształtują umiejętność odbierania, rozumienia i organizowania bodźców docierających z otoczenia. Znaczenie integracji sensorycznej jest ogromne – zapewnia dziecku nie tylko prawidłowy rozwój intelektualny i społeczny, lecz także bezpieczeństwo. Maluch z zaburzeniami integracji sensorycznej może mieć opóźnione reakcje na bodźce słuchowe, np. ostrzegające o zbliżającym się samochodzie, albo wykazywać nadpobudliwość ruchową. Zabawki sensoryczne pomagają usprawniać niedostatecznie rozwiniętą zdolność przetwarzania bodźców w mózgu, ale mają też funkcję profilaktyczną. Dzięki nim można zapobiec nieprawidłowościom rozwojowym u niemowląt. Im wcześniej dziecko będzie sięgać po takie zabawki, tym szybciej osiągnie sprawność i kontrolę nad własnym ciałem. Zabawki sensoryczne – jak wyglądają? Zabawki sensoryczne nierzadko giną na sklepowych półkach, ponieważ różnią się od komercyjnych gadżetów dla dzieci. Mają dziwaczne kształty i faktury (przypominają kompozycje patchworkowe), poza tym nie wydają z siebie melodyjek, lecz pobrzękiwania, grzechotanie, szelesty. Wybierając zabawkę dla niemowlaka, trzeba spojrzeć na asortyment sklepu oczami swojego malucha, który ma jeszcze bardzo ograniczoną zdolność rozpoznawania barw i dźwięków – rozróżnia tylko kontrastowe kolory (biały, czarny, czerwony) i przyzwyczajony jest do przytłumionych odgłosów, które pamięta z brzucha mamy, a nie do hałasu, który wydają niektóre zabawki. W świat nowych bodźców trzeba go wprowadzać stopniowo, tak by nie czuł się nimi osaczony, a jednocześnie mógł je poznać jak najdokładniej. Ta idea przyświeca producentom zabawek sensorycznych. Zabawki sensoryczne oddziałujące na zmysł dotyku Zdecydowanie najwięcej zabawek sensorycznych opiera swoje działanie na aktywizacji zmysłu dotyku. Przeróżne faktury (gładkie, szorstkie, miękkie, twarde, śliskie, matowe), wypukłości i wklęsłości pozwalają dziecku poczuć pod swoimi paluszkami, jak bogate może być doświadczanie świata. Dzięki temu, że maluch uczy się rozróżniania doznań dotykowych, ćwiczy zdolność szybkiego reagowania na nie w przyszłości. To jednak nie wszystko – zabawki sensoryczne (gniotki) oddziałujące na dotyk pomagają trenować zręczność palców. Zabawki sensoryczne oddziałujące na zmysł wzroku Zabawki sensoryczne usprawniające wzrok powstały po to, by przykuwać uwagę, a tym samym ćwiczyć spostrzegawczość. Nie powinny więc mieć pastelowych kolorów, które co prawda pasują do pokoiku dziecięcego, ale dla malucha czynią gadżet niemal bezużytecznym. Dodatkowa stymulacja wzroku w zabawkach sensorycznych możliwa jest dzięki rozmaitym elementom świetlnym, nie tylko emitującym światło stałe, ale również odbijającym promienie docierające zza okna. Zabawki sensoryczne oddziałujące na zmysł słuchu Zabawki sensoryczne, które rozwijają słuch, emitują dźwięki delikatne, zupełnie nieszkodliwe dla wrażliwych uszu dziecka, a jednocześnie różnorodne, pozwalające wyjść poza świat domowych odgłosów. Maluch stymulowany za pomocą takich zabawek uczy się wsłuchiwać w dźwięk, koncentrować na nim, a przy okazji zapamiętywać pewne sekwencje. Co ważne, sam jest dyrygentem w swojej orkiestrze. Zabawki sensoryczne wspomagające równowagę By ćwiczyć równowagę, nie trzeba czekać, aż maluch skończy 12 miesięcy i zacznie podejmować próby stawiania pierwszych kroków. Najlepsze zabawki sensoryczne dla rocznego dziecka to tradycyjna huśtawka i kocyk do bujania, ale już od pierwszych dni życia, można wykorzystać do ćwiczenia równowagi: zabawę w samolot i kołysanie na piłce do fitnessu. Na większe dzieci, które chodzą samodzielnie, dobrze działa usprawnianie zdolności ruchowych dzięki desce z równoważnią. Taka zabawka stymuluje układ przedsionkowy, który odpowiada nie tylko za koordynację, ale również za opanowanie umiejętności szkolnych. Zabawki sensoryczne a polisensoryczne Świadomi rodzice powinni najchętniej kupować zabawki polisensoryczne, czyli takie, które są w stanie dostarczać kilku różnych bodźców zmysłowych, a nie skupiają się na tylko na wzroku, słuchu czy dotyku. Należą do nich np.: mata edukacyjna, grające książeczki z kolorowymi stronami i gumowymi aplikacjami, klocki i puzzle dźwiękowe. Takie zabawki zajmują dzieci na dłużej i aktywizują więcej obszarów w mózgu jednocześnie.
Stroje karnawałowe dla dzieci. Jakie przebrania królują na zabawach choinkowych?
Najpopularniejsze przebrania karnawałowe dla dzieci co roku się zmieniają, tak jak zmieniają się idole maluchów. Wypożyczalnie strojów pękają w szwach – oprócz kostiumów można tam dostać dodatki: maski, kapelusze, korony... Aby stworzyć przebranie metodą DIY, czasem nie potrzeba nic prócz kolorowego kartonu.
Najpopularniejsze przebrania karnawałowe dla dzieci co roku się zmieniają, tak jak zmieniają się idole maluchów. Wypożyczalnie strojów pękają w szwach – oprócz kostiumów można tam dostać dodatki: maski, kapelusze, korony... Aby stworzyć przebranie metodą DIY, czasem nie potrzeba nic prócz kolorowego kartonu. Wypożyczenie kostiumu kosztuje 15–40 zł za trzy doby. Podobny może być koszt samodzielnego skompletowania stroju. Stroje karnawałowe dla dziewczynek: Elsa i Anna Dziewczynki uwielbiają być księżniczkami, ale nie takimi, które wyróżnia tylko korona na głowie. Prześcigają się, która z nich będzie bardziej podobna do filmowej Elsy, choć niektóre wolą przebrać się za Annę. Suknie inspirowane „Krainą lodu” to niekwestionowany hit zabaw choinkowych. Można je wykonać w domu ze starych ubrań w różnych odcieniach błękitu czy zieleni albo z kupionego w pasmanterii tiulu. Ta druga opcja nie wymaga nawet umiejętności szycia. Wystarczy mieć gumę krawiecką i opasać nią dziecko na wysokości łopatek (pod pachami) – to będzie góra sukienki. Następnie trzeba przywiązywać do gumki wstążki z grubego niebieskiego tiulu (lub zielonego, jeśli chcemy mieć strój Anny) – ciasno jedną obok drugiej – tak, by sięgały od łopatek aż do podłogi. Kiedy będą już obwiązane dookoła gumy, pozostaje zrobić pasek, który przytrzyma suknię pod biustem (najlepiej również z gumy). Może być ozdobiony śnieżynkami z papieru. Nie można też zapomnieć o kawałku białego tiulu na ramiona. Stroje karnawałowe dla chłopców: Lord Vader, Minionek Chłopcy ostatnio najchętniej przebierają się za postaci z „Gwiezdnych wojen”. Za maskę Lorda Vadera trzeba sporo zapłacić w sklepie, ale wycięta z brystolu także potrafi zrobić dobre wrażenie. Będzie się trzymała na głowie przez całą zabawę, jeśli przymocuje się nią cieniutką gumeczką. Za materiał do zrobienia peleryny może posłużyć kawałek czarnego materiału (np. ze starej spódnicy lub szala) albo bibuła. Przy tym przebraniu obowiązuje oczywiście total look. Furorę robi też przebranie Minionka. To idealna opcja dla chłopca, który ma w swojej szafie dżinsowe spodnie na szelkach i jednolitą żółtą bluzę z kapturem. Aby kostium był pełny, można dorzucić okrągłe okulary zrobione z kartonu i czarne rękawiczki.
Wszystko, co trzeba wiedzieć o suchym szamponie: działanie, stosowanie, skład
Suchy szampon to wybawienie, kiedy włosy wyglądają nieświeżo, ale na mycie nie ma czasu lub warunków, co zdarza się np. w podróży i po treningu. Potrafi dać świetny efekt, lecz nie warto za bardzo się do niego przywiązywać – stosowany zbyt często przynosi więcej szkody niż pożytku.
Suchy szampon to wybawienie, kiedy włosy wyglądają nieświeżo, ale na mycie nie ma czasu lub warunków, co zdarza się np. w podróży i po treningu. Potrafi dać świetny efekt, lecz nie warto za bardzo się do niego przywiązywać – stosowany zbyt często przynosi więcej szkody niż pożytku. Pierwszy suchy szampon wprowadzono do użytku w latach 40. XX wieku, ale dopiero dziś ten wynalazek został rozpowszechniony na tyle, że znajduje się niemal w każdym kosmetycznym zestawie ratunkowym. Kosztuje od kilku do kilkunastu złotych, a jego wydajność jest taka sama przy każdej długości włosów. Co zawiera i jak działa suchy szampon? Głównym składnikiem suchego szamponu jest proszek, który pochłania sebum (talk, skrobia ziemniaczana lub skrobia ryżowa). Kosmetyk ten aplikuje się na skórę głowy, aby szybko i bez mycia odświeżyć włosy. Absorbcja sebum sprawia, że fryzura staje się pełna objętości – odciążone kosmki nie przylegają do skalpu, lecz lekko się unoszą u nasady. Oprócz proszku na etykietach suchych szamponów można znaleźć m.in.: alkohol (jako konserwant), aluminium (blokujące gruczoły potowe i maskujące nieprzyjemny zapach), chlorek dimetylodioktadecyloamonu i chlorek cetylotrójmetyloamoniowy (substancje antystatyczne, czyli zapobiegające elektryzowaniu się włosów), butan i izobutan (gazy nośne odpowiadające za to, by szampony miały postać aerozolu), substancje zapachowe. Jak używać suchego szamponu? Przed zastosowaniem suchego szamponu trzeba dokładnie wyczesać włosy. Następnie dobrze jest je podzielić na kilka pasm, pozostawiając między nimi przedziałki lub odsłaniać kolejne partie skóry głowy w miarę rozpylania kosmetyku. Aerozol trzeba mocno wstrząsnąć i zaaplikować na skalp w kilku widocznych miejscach, trzymając butelkę w odległości ok. 30 cm od głowy. Po użyciu suchego szamponu mogą być widoczne jasne plamy u nasady włosów. Aby się ich pozbyć, trzeba wmasować kosmetyk w skalp albo wytrzeć głowę ręcznikiem. Na koniec można ułożyć fryzurę tak jak zwykle. Ponieważ włosy dzięki suchemu szamponowi stają się nieco bardziej szorstkie, lepiej trzymają się na nich wsuwki, spinki i inne ozdoby.
Niezapomniana impreza sylwestrowa w domu: zabawy, gry i inne atrakcje dla gości
Na imprezę sylwestrową wiele osób wybiera się do lokalu, ale jeszcze więcej jest zwolenników świętowania w domu. Luźna atmosfera, możliwość zaplanowania ulubionych zabaw, niewielki koszt – to główne argumenty przemawiające za organizacją domówki.
Na imprezę sylwestrową wiele osób wybiera się do lokalu, ale jeszcze więcej jest zwolenników świętowania w domu. Luźna atmosfera, możliwość zaplanowania ulubionych zabaw, niewielki koszt – to główne argumenty przemawiające za organizacją domówki. Ceny za przyjęcie dla dwóch osób poza domem wahają się od 100 nawet do 1000 zł. W domu za taką kwotę można spędzić noc sylwestrową, nie oszczędzając na atrakcjach. Sylwester w domu? To nie koniec świata! Witanie Nowego Roku w domu kojarzy się z siedzeniem przy stole i oglądaniem transmisji z miejskich koncertów sylwestrowych w telewizji, ale zabawa na własnym podwórku wcale nie musi tak wyglądać. Wystarczy odrobina dobrego nastawienia, zaangażowania i kreatywności, by gronu najbliższych znajomych zapewnić atrakcje na sylwestra, które sprawią, że wieczór stanie się wyjątkowy i nikomu nie będzie się spieszyło, by go zakończyć. O czym pamiętać, organizując imprezę sylwestrową w domu? Przed zabraniem się do planowania sylwestra w domu, trzeba pomyśleć, czy sąsiedzi nie będą mieli nic przeciwko temu, a najlepiej po prostu ich zapytać. Nie ma nic gorszego niż awantury zakończone wzywaniem policji czy wcześniejszym pożegnaniem znajomych. Trzeba też wziąć pod uwagę metraż mieszkania i zabezpieczyć meble, które mogą się zniszczyć lub wynieść je do piwnicy, żeby nie przeszkadzały. Każdy gość powinien mieć miejsce, żeby usiąść, a może przyda się też kawałek podłogi do tańca. Obowiązkiem gospodarza jest również zorganizowanie poczęstunku, napojów i alkoholu. To spore obciążenie finansowe, dlatego warto zaproponować składkę lub poprosić każdego uczestnika imprezy, by przyniósł coś do jedzenia i picia. Przekąski na sylwestra powinny nadawać się do podania w formie szwedzkiego stołu. Po koreczki, kanapki, nachosy czy sushi można sięgnąć bez ryzyka ubrudzenia się i zjeść je nawet na stojąco. Jak zachęcić gości do zabawy? Gry na sylwestra Ostatnią, ale wcale nie najmniej ważną kwestią, o której trzeba pamiętać, będąc organizatorem sylwestra w domu, są atrakcje dla gości. Liczenie na to, że impreza rozkręci się sama, wiąże się z dużym ryzykiem totalnej klapy. Po godzinie lub dwóch może zrobić się nudno, a jeśli uczestnicy zabawy sylwestrowej słabo się znają – nawet niezręcznie. Na wszelki wypadek warto więc przygotować sobie plan działania. Na pewno przydadzą się planszówki, które potrafią pochłonąć towarzystwo nawet na cały wieczór. Trzeba mieć kilka gier do wyboru, by nie skazywać gości na coś, czego nie lubią. Popularnością cieszą się zwłaszcza: Mafia, Taboo, Gierki małżeńskie, Jungle speed. Świetne na takie okazje są też gry karciane, np. Flirt towarzyski, oraz zręcznościowo-logiczne, np. Jenga. Warto wykorzystać fakt, że koniec starego roku jest dla każdego przełomowym momentem, który nastraja do wspomnień i podsumowań. Na oddzielnych karteczkach można przygotować pytania, np. Co w minionym roku było dla ciebie największym wyzwaniem?, Które wydarzenie wspominasz jako najśmieszniejsze?, a następnie wrzucić je do miski i poprosić każdego, by coś wylosował i podzielił się z innymi swoją odpowiedzią. Drugim wariantem tej zabawy jest wypisanie na kartkach ważnych wydarzeń z ostatnich miesięcy i zachęcenie gości, by postarali się odgadnąć, kiedy miało to miejsce. Dla osoby, która okaże się najlepiej zorientowana, warto przygotować nagrodę. Oczywiście obowiązkowym punktem programu jest wyjście na oglądanie fajerwerków, ale na tym zabawa nie musi się kończyć. Nad ranem można zorganizować karaoke – kiedy każdy wypije kilka drinków, chętnie włączy się we wspólny śpiew.
Farsz do pierogów wigilijnych. Pierwsze z dwunastu dań w kilku różnych odsłonach
Tradycyjny farsz do pierogów bez mięsa – z kapustą i grzybami – robi się od pokoleń ze względu na wierzenia ludowe: w tych dwóch składnikach zaklęta jest ponoć magiczna, życiodajna moc. Inny farsz, z soczewicy, do pierogów wigilijnych dodawany jest przede wszystkim w kuchni kurpiowskiej.
Tradycyjny farsz do pierogów bez mięsa – z kapustą i grzybami – robi się od pokoleń ze względu na wierzenia ludowe: w tych dwóch składnikach zaklęta jest ponoć magiczna, życiodajna moc. Inny farsz, z soczewicy, do pierogów wigilijnych dodawany jest przede wszystkim w kuchni kurpiowskiej. Aby zrobić 100 pierogów, potrzeba ok 2,5 kg farszu. Lepienie ich może zająć do dwóch godzin, dlatego za przygotowywanie tego dania najlepiej zabrać się odpowiednio wcześniej. Farsz do pierogów z kapustą i grzybami Borowiki, podgrzybki, maślaki, opieńki, kominki, pieczarki – od tego, jakie grzyby wybierzemy, zależy smak wigilijnych pierogów. Jest to kwestia osobistych upodobań, istnieje jednak pewna zasada ogólna: suszonych darów lasu nie powinno być więcej niż 2 szklanki na 0,5 kg kapusty kiszonej. Inaczej farsz może się okazać gorzki. Warto pamiętać także o przepłukaniu kapusty, by uniknąć kwaśnego posmaku. Farsz do pierogów z soczewicą Soczewica wegetarianom zastępuje mięso nie tylko dlatego, że jest bogata w białko, ale także ze względu na fakt, iż ma bardzo podobny smak. Pierogi z soczewicą należą do najbardziej sycących, niektórzy uznają je za najsmaczniejsze, zwłaszcza jeśli zawierają dużo majeranku, który do soczewicy pasuje najlepiej ze wszystkich ziół. Na Kurpiach pierogi takie robi się z ziemniakami, często dodatkowym składnikiem są także grzyby. Przed zabraniem się do robienia farszu trzeba jednak pamiętać, że jego główny składnik wymaga wcześniejszego namoczenia. Farsz do pierogów z fasolą Całonocnego leżakowania w wodzie potrzebuje też fasola – kolejny mniej znany składnik farszu do pierogów wigilijnych. Ugotowana do miękkości, zmiksowana z podsmażoną cebulką, czosnkiem i natką pietruszki, doprawiona pieprzem kajeńskim, a podawana z sosem sojowym lub tofu sprawia, że pierogi smakują jak danie kuchni dalekowschodniej. Farsz do pierogów bobowo-szpinakowy Podobnie jak farsz fasolowy robi się farsz z bobu. Ten przysmak trudno dostać w zimie – dostępny jest tylko w mrożonkach i słoikach. Z myślą o pierogach bobowo-szpinakowych warto zadbać o przechowanie małej porcji, bo w połączeniu z serkiem feta i tymiankiem smakuje nawet lepiej niż włoskie pierożki z ricottą. Farsz do pierogów z pieczoną dynią W Wigilię dania na słono podawane są razem ze słodkimi, dlatego świąteczny stół to idealne miejsce dla dyni, która przypomina o niedawno minionej jesieni. Upieczona w drobnych kawałkach, a przed pieczeniem obficie skropiona oliwą, zyskuje specyficzny smak, który w pierogach może zostać podkreślony przez imbir, kurkumę i pieprz kajeński. Aby farsz dyniowy nie był zbyt rzadki, warto dodać do niego trochę bułki tartej. Farsz do pierogów z makiem, miodem i rodzynkami Wielbiciele słodkości powinni spróbować pierożków, które z powodzeniem mogą zastąpić kutię, a nawet makowiec. Farsz do nich zwiera gotowany na mleku mak, rodzynki, orzechy, bakalie i roztopione masło. Prawdziwą furorę robią zapieczone w koglu-moglu.
Postne potrawy na Wigilię: mało znane przepisy na dania z ryb morskich i słodkowodnych
Choć potrawy z ryb królują na świątecznym stole, ich lista nie jest długa – wigilijne menu kojarzy się głównie z karpiem i śledziami. Smażone filety i tusze w oleju czy śmietanie mogą jednak wywołać niestrawność, warto więc poszukać przepisów na zdrowsze, a zarazem bardziej apetyczne dania.
Choć potrawy z ryb królują na świątecznym stole, ich lista nie jest długa – wigilijne menu kojarzy się głównie z karpiem i śledziami. Smażone filety i tusze w oleju czy śmietanie mogą jednak wywołać niestrawność, warto więc poszukać przepisów na zdrowsze, a zarazem bardziej apetyczne dania. Smaczne ryby, które nadają się do świątecznych eksperymentów kulinarnych, to m.in. łosoś, tuńczyk, pstrąg, makrela, sola, dorsz, halibut, sandacz, tołpyga, szczupak. Najwięcej wartości odżywczych zachowują, gdy nie są mrożone. Wigilijne dania z ryb: przepis na sernik z łososiem Sernik można podawać nie tylko na słodko. W wersji wytrawnej jest lekkostrawny, delikatny i nie tuczy, a przy tym bardzo ładnie wygląda. Może sprawdzić się zarówno jako potrawa rybna na Wigilię, jak i jako przystawka na sylwestra. Składniki: 600 g mielonego twarogu, 400 g greckiego jogurtu naturalnego, 200 g wędzonego łososia, 100 g słonych krakersów, 30 g masła, 30 g żelatyny, 4 ząbki czosnku, 0,5 cytryny, 0,5 pęczka koperku, szczypta pieprzu i soli. Czas przygotowania: 40 minut Stopień trudności: łatwe Sposób przygotowania: Krakersy pokrusz lub rozdrobnij w blenderze i wymieszaj z masłem. Tortownicę wyłóż papierem do pieczenia i rozsmaruj na jej dnie masę z masła i krakersów, po czym odstaw do schłodzenia w lodówce. Łososia pokrój na drobne kawałki, koperek posiekaj, a czosnek przeciśnij przez praskę. Kilka plasterków łososia i gałązek koperku możesz zostawić do dekoracji. Łososia, koperek i czosnek wymieszaj dokładnie z twarogiem i jogurtem, najlepiej mikserem, dodając sok z cytryny oraz sól z pieprzem. Rozpuść żelatynę w ciepłej wodzie i wymieszaj z łyżką masy serowej, a następnie połącz z resztą masy w misce. Wyłóż wszystko do tortownicy i wstaw gotowy sernik do lodówki na kilka godzin. Jeśli wolisz, możesz go upiec, ale wtedy zamiast żelatyny dodaj ubite białka z 4 jaj. Wigilijne dania z ryb: przepis na pieczonego pstrąga z sosem ziołowym W okresie przedświątecznym stosunkowo łatwo jest dostać świeżego pstrąga, który występuje licznie w stawach hodowlanych. Ma bardzo mało ości i tłuszczu, a za to całe mnóstwo składników mineralnych. Składniki na 2 porcje: 2 pstrągi, 50 ml oliwy z oliwek, 3 ząbki czosnku, 2 łyżeczki miodu, 2 garści mieszanki posiekanych świeżych ziół (natki pietruszki, bazylii, tymianku), 1 łyżka orzeszków ziemnych, 1 cytryna, szczypta pieprzu i soli. Czas przygotowania: 1 godzina Stopień trudności: średnie Sposób przygotowania: Pstrąga umyj i oczyść, a następnie natnij wzdłuż grzbietu. Przy pomocy blendera przygotuj pastę z orzechów, oliwy, miodu, czosnku i ziół. Rybę natrzyj przyprawami i włóż w środek porcję pasty. Piecz 20 minut w piekarniku rozgrzanym do 180°C. Pieczonego pstrąga podawaj z warzywami z piekarnika lub gotowanymi na parze. Smacznego!
Promocje świąteczne czy zwykła manipulacja – jak robić zakupy, by nie dać się naciągnąć?
Najczęstsze promocje świąteczne, np. dwa produkty w cenie jednego, wcale nie służą zmniejszeniu wydatków, a zachęceniu do zrobienia większych zakupów. Sieci handlowe w okresie bożonarodzeniowym zarabiają dzięki skłonności klientów do podejmowania decyzji pod wpływem impulsów i emocji.
Najczęstsze promocje świąteczne, np. dwa produkty w cenie jednego, wcale nie służą zmniejszeniu wydatków, a zachęceniu do zrobienia większych zakupów. Sieci handlowe w okresie bożonarodzeniowym zarabiają dzięki skłonności klientów do podejmowania decyzji pod wpływem impulsów i emocji. O tym, co kupić na święta, zazwyczaj nie decydują sami konsumenci, a specjaliści ds. sprzedaży, którzy wiedzą, jak wykorzystać grudniową euforię, by zwabić do sklepów tłumy. Manipulacja sprawia, że koszyki szybko się zapełniają, a portfele jeszcze szybciej zmniejszają swoją objętość. Na czym polegają promocje świąteczne? Przeceny, wyprzedaże i gratisy to nic innego, jak popularne techniki służące wytworzeniu złudzenia oszczędności. Wystosowanie atrakcyjnej oferty przed świętami jest priorytetem dla każdego menedżera – w końcu od tego, jak wiele osób wybierze daną sieć, zależy jej zysk w najgorętszym okresie sprzedażowym. Przed świętami frekwencja w centrach handlowych jest o 30% większa niż w ciągu roku, a wydatki Polaków na bożonarodzeniowe prezenty i artykuły żywnościowe systematycznie rosną. Dzieje się tak za sprawą marketerów, którzy lansują konsumpcyjne podejście do świąt. Podstawową strategią związaną z tworzeniem promocji świątecznych jest merchandising, który polega na prezentowaniu produktów w taki sposób, by skłonić klientów do konkretnych zachowań. Te towary, które mają zostać wyprzedane, układa się na wysokości wzroku, a dodatkowo wyróżnia się je karteczkami z wyeksponowanym napisem promocja i przekreśloną starą ceną, która często zostaje celowo zawyżona. Bombarduje się półki kolorem czerwonym, by przyspieszyć decyzje konsumentów i wystawia się dwa produkty w cenie jednego, żeby zachęcić do wybierania rzeczy, których wcale nie ma na liście zakupów. Co więcej, na wielu etykietach podaje się cenę z końcówką 99 groszy, ponieważ mózg mechanicznie odczytuje ją jako znacznie mniejszą niż okrągła kwota. Na przełomie listopada i grudnia dochodzi do tego jeszcze budowanie przyjemnej gwiazdkowej atmosfery dzięki rozmaitym ozdobom, nastrojowej muzyce i sztucznie wytwarzanym zapachom. Dobre samopoczucie klientów sprawia, że chętniej wkładają towary do koszyków, a przy następnej okazji wracają do tego samego sklepu. Jak robić świąteczne zakupy z głową? Najskuteczniejszy sposób na to, by nie dać się manipulacji, jest zaplanowanie zakupów przed świętami na czas, kiedy w supermarketach nie ma jeszcze obłożenia, lub wybranie mniejszego punktu handlowego, który funkcjonuje na innych zasadach niż duże sieci nastawione na masową sprzedaż. Zostawianie tego na ostatnią chwilę wiąże się z bardzo dużym prawdopodobieństwem, że wybory, przed jakimi staniemy w sklepie, będą podyktowane impulsem. Warto też zrobić listę zakupów i konsekwentnie się jej trzymać – dzięki temu szansa, że sięgniemy po jakąś zbędną rzecz, staje się mniejsza. Dobrym pomysłem jest również zorientowanie się w cenach produktów przed świątecznymi zakupami – chociażby za pośrednictwem Internetu. Natomiast korzystanie z promocji świątecznych należy dobrze przemyśleć, zwłaszcza jeśli chodzi o kupowanie dwóch produktów w cenie jednego, ponieważ często ten drugi okazuje się zbędny i zanim zdążymy go wykorzystać, traci termin przydatności do spożycia.
Alkohol na święta – czy można go pić? Przepisy na aromatyczne i rozgrzewające świąteczne trunki domowej roboty
Picie alkoholu w święta – choć wzbudza kontrowersje ze względów religijnych – w symbolicznych ilościach jest zalecane, bo poprawia trawienie. Kiedy pochłaniamy ciężkie potrawy, żołądek potrafi odmówić posłuszeństwa. Wtedy z pomocą przychodzi lampka wina albo… kieliszek nalewki pomarańczowej.
Picie alkoholu w święta – choć wzbudza kontrowersje ze względów religijnych – w symbolicznych ilościach jest zalecane, bo poprawia trawienie. Kiedy pochłaniamy ciężkie potrawy, żołądek potrafi odmówić posłuszeństwa. Wtedy z pomocą przychodzi lampka wina albo… kieliszek nalewki pomarańczowej. Z badań CBOS przeprowadzonych w 2010 roku wynika, że blisko 62% Polaków stawia alkohol na świątecznym stole. Jeszcze więcej za najważniejsze w Bożym Narodzeniu uważa spędzenie czasu z rodziną na wspólnym biesiadowaniu. Tradycje związane z serwowaniem alkoholu na święta Co prawda nie ma oficjalnego zakazu picia alkoholu w święta, ale Kościół przestrzega przed stawianiem butelki na honorowym miejscu wigilijnego stołu, by spotkanie rodzinne przebiegało w atmosferze godnej obchodów pamiątki narodzin Chrystusa. Od najdawniejszych czasów uczty świąteczne miały funkcję rytualną – ludzie gromadzili się, by podziękować za dobre zbiory i zapewnić sobie przetrwanie zimy w dostatku. Przedwieczne wierzenia związane z pokarmami ugruntowały symbolikę 12 potraw wigilijnych. Do picia w Boże Narodzenie prócz wina – silnie związanego z chrześcijaństwem – serwowano trunki z dodatkiem cytrusów i przypraw korzennych, które kojarzyły się z Bliskim Wschodem, gdzie położna jest Jerozolima, a poza tym były towarami luksusowymi. W Wielkiej Brytanii powstała tradycja przygotowywania specjalnego alkoholu świątecznego wassail (grzańca z cydru). Chodzenie od domu do domu ze śpiewem na ustach i z gorącą misą tego napoju zapoczątkowało zwyczaj kolędowania. W Polsce w tym czasie królowały nalewki świąteczne (dawniej: koriały) i likiery – moda na nie przywędrowała do kraju wraz z królem Henrykiem Walezym. Ich receptury przekazywane były z pokolenia na pokolenie. Likier cynamonowy – przepis Tym, co daje namiastkę staropolskich czasów, a jednocześnie dzięki doskonałemu aromatowi kojarzy się ze świętami, jest likier cynamonowy. Aby zrobić go samodzielnie, nie potrzeba wiele czasu ani wysiłku. Składniki: laska cynamonu, 2 goździki, łyżeczka mielonej kolendry, 250 ml wódki, 125 ml brandy, ½ szklanki cukru, ½ szklanki wody, łyżka soku z cytryny. Sposób przygotowania: Cynamon, goździki i kolendrę przez 2 tygodnie maceruj (namaczaj) w mieszance wódki i brandy. Z wody, cukru i soku z cytryny przygotuj syrop: zagotuj wodę, po czym wsyp do niej cukier i doprowadź do ponownego wrzenia; dodaj sok z cytryny i wystudź. Alkohol odfiltruj, wymieszaj z syropem cukrowym i odstaw na tydzień, po czym delektuj się smakiem likieru cynamonowego. Nalewka pomarańczowa – przepis Wśród nalewek świątecznych króluje pomarańczowa – nie tylko dlatego, że zima w Polsce to sezon na cytrusy, lecz także z powodu właściwości zdrowotnych pomarańczy, które są źródłem błonnika i stymulują procesy trawienia. Składniki: litr spirytusu, 7 pomarańczy, 6 goździków, szklanka miodu, szklanka wody, 30 g świeżego imbiru. Sposób przygotowania: Sparz pomarańcze wrzątkiem, następnie zaś zetrzyj skórkę pomarańczową na tarce, a z owoców wyciśnij sok. Do soku pomarańczowego dodaj skórkę, imbir i goździki, po czym zalej wszystko spirytusem i odstaw w chłodne miejsce na tydzień Po tygodniu zagotuj wodę z miodem. Kiedy powstanie syrop, dodaj go do alkoholu. Trzymaj nalewkę w chłodnym miejscu jeszcze przez 10 dni i codziennie wstrząsaj zamkniętym naczyniem, w którym ją przechowujesz. Postaw aromatyczny trunek na świątecznym stole, najlepiej w dekoracyjnej butelce.
Świąteczne świece zapachowe – jak samodzielnie je zrobić?
Ozdobne świece zapachowe wyglądem mogą przypominać aniołki, choinki, czterolistne koniczyny, a nawet słodkie desery. Do ich wykonania wykorzystuje się rozmaite skarby z kuchennych szafek, np. kaszę gryczaną, makaron w kształcie gwiazdek i ziarenka kawy, a także stare, niezużyte świeczki.
Ozdobne świece zapachowe wyglądem mogą przypominać aniołki, choinki, czterolistne koniczyny, a nawet słodkie desery. Do ich wykonania wykorzystuje się rozmaite skarby z kuchennych szafek, np. kaszę gryczaną, makaron w kształcie gwiazdek i ziarenka kawy, a także stare, niezużyte świeczki. Świece zapachowe z wosku pszczelego palą się długo i mają naturalny słodki zapach. Taki wosk jest jednak 5 razy droższy niż parafina – tę można kupić w cenie ok. 10 zł/kg. Co jest potrzebne do zrobienia świec zapachowych? Aby samodzielnie zrobić świece zapachowe, powinnaś mieć: (1) pojemniczek z materiału odpornego na działanie wysokiej temperatury – ze szkła, metalu, aluminium albo grubego plastiku, (2) granulat parafiny bądź wosku (może być pszczeli, palmowy, sojowy) albo pozostałości po starych świeczkach (najlepiej w jednym kolorze), (3) bawełniany sznurek lub knot kupiony w sklepie (z blaszką), (4) bardzo mocny klej, (5) olejek zapachowy, (6) kredkę świecową w wybranym kolorze i dowolne gadżety do udekorowania świeczki (koraliki, ziarenka kawy, suszone kwiaty). Oprócz tego potrzebna jest odrobina kreatywności i trochę wolnego czasu – zrobienie jednej dużej świeczki zapachowej może zająć ok. 1,5 h. Użyj dostępny w Home&You kod rabatowy i kup świąteczne świece zapachowe dla swoich bliskich. Pachnące świeczki handmade w 7 krokach Przed zabraniem się do wyrobu świec zapachowych musisz wyliczyć, ile parafiny będzie do tego potrzebne. Przyjmuje się, że z 80–90g parafiny stałej wychodzi ok. 100 ml płynnej, więc wszystko zależy od pojemności słoiczków czy pudełeczek wybranych na formy do świec. Po odmierzeniu odpowiedniej ilości: Przygotuj formy – dokładnie je oczyść i przyklej do ich dna blaszkę, na której zamocowany będzie knot. Jeśli wolisz usunąć formę, kiedy świeca będzie gotowa, nie wkładaj knota. Umieścisz go w środku na końcu dzięki rozgrzanemu drucikowi, który wyżłobi tunel w wewnątrz świeczki. Podgrzej parafinę w tzw. kąpieli wodnej, czyli wypełnionego nią garnka nie stawiaj bezpośrednio na kuchence, ale w większym naczyniu, w którym znajduje się woda. Do roztopionej parafiny wlej kilkanaście kropel olejku zapachowego i zetrzyj trochę kredki świecowej, jeśli chcesz uzyskać konkretny kolor. Im więcej kredki dodasz, tym kolor będzie intensywniejszy. Wymieszaj wszystko dokładnie, aż stanie się jednolitym płynem. Ostrożnie i powoli wlewaj parafinę do formy, najlepiej po knocie, który najlepiej na moment unieruchomić między dwoma sklejonymi patyczkami do szaszłyków ułożonymi na wierzchu naczynia. Parafinę możesz wylewać warstwami, po każdej wrzucając dodatki, np. goździki, suszone plastry cytryny, laski cynamonu. Jeśli chcesz mieć świecę w wielu kolorach, przygotuj kilka rodzajów parafiny. Pamiętaj tylko, by nie wylewać kolejnej warstwy, nim poprzednia nie zastygnie. Kiedy świeca zrobi się twarda, zdejmij lub ozdób formę, np. koronkowymi wstążkami albo kolorowym sznurkiem z nawleczonymi na niego koralikami. Słoiczek możesz pomalować farbami do szkła lub nakleić na nim cekiny. Gotową świecę ustaw w widocznym miejscu, by pachnąc Bożym Narodzeniem, roztaczała wokół świąteczną aurę.
Świąteczne DIY. Kalendarz adwentowy nie tylko dla dzieci – kreatywne pomysły
Kalendarz adwentowy i czekoladki to pierwsze skojarzenie, jakie przychodzi do głowy, gdy pomyślimy o czasie radosnego odliczania dni do Gwiazdki. Kalendarz taki może jednak zawierać wiele innych skarbów – niekoniecznie przeznaczonych do zjedzenia.
Kalendarz adwentowy i czekoladki to pierwsze skojarzenie, jakie przychodzi do głowy, gdy pomyślimy o czasie radosnego odliczania dni do Gwiazdki. Kalendarz taki może jednak zawierać wiele innych skarbów – niekoniecznie przeznaczonych do zjedzenia. Do przygotowywania kalendarza adwentowego metodą handmade trzeba się zabrać jeszcze w listopadzie, bo zgodnie ze zwyczajem już od 1 grudnia powinno się sukcesywnie opróżniać jego zawartość. W ostatnie pudełeczko można warto włożyć coś wyjątkowego. Kalendarz adwentowy – skąd się wzięła tradycja? Pierwsze kalendarze adwentowe nie miały nic wspólnego z łakociami ani drobiazgami, które można znaleźć we współczesnych wersjach. Tradycja ich przygotowywania miała wymiar wyłącznie duchowy. Już od połowy XIX wieku do świąt przygotowywano się przez zawieszanie na ścianach obrazków przedstawiających nowo narodzonego Chrystusa – po jednym każdego dnia – lub codzienne zapalanie świeczek. Słodki kalendarz adwentowy zawdzięczamy drukarzowi Gerhardowi Langowi, który postanowił wykorzystać pomysł, na jaki wpadła jego mama, kiedy był małym chłopcem. By umilić synowi czas oczekiwania na święta, zaznaczyła na kartonie 24 dni grudnia i przy każdym doszyła biszkopt. Moment, w którym Lang wprowadził kalendarze adwentowe z czekoladkami w środku, uważa się za początek ich komercjalizacji. Kalendarz adwentowy dla dzieci – z czego zrobić? Do dzisiaj najpopularniejsze są kalendarze zawierające słodycze, zwłaszcza te drobne – ciastka, cukierki, lizaki, żelki, groszki, kostki czekolady – które mieszczą się do malutkich pudełeczek po zapałkach. By jednak połączyć przyjemne z pożytecznym, warto oprócz łakoci (lub zamiast nich) włożyć do kalendarza adwentowego: karteczki z opowiadaniami świątecznymi albo cytatami biblijnymi, zagadki i łamigłówki dla dzieci, krzyżówki czy… zadania, które pomogą maluchowi zrobić przed świętami dobry uczynek. W ten sposób łatwo zachęcić najmłodszych członków rodziny do pomocy przy porządkach i wypiekach. Kalendarz adwentowy dla dzieci może się składać nie tylko z małych pudełek ułożonych w kształt choinki, lecz także z 24 mikołajów zrobionych z tekturowych rolek i ozdobionych papierem kolorowym czy z takiej samej ilości kieszonek przyklejonych jedna obok drugiej na dużym kartonie. Kalendarz adwentowy dla dorosłych – co do niego włożyć? Kalendarz adwentowy cieszy tak dzieci, jak i dorosłych, nawet tych, którzy wcale nie są łasuchami. To, co do niego włożymy, zależy przecież wyłącznie od naszej inwencji twórczej i od upodobań obdarowywanego. Wersja z wieloma rodzajami herbat może się okazać idealnym prezentem dla entuzjastów spędzania długich zimowych wieczorów z kubkiem w ręku, a kalendarz adwentowy z kosmetykami na pewno trafi w gust miłośników drogeryjnych nowości. Wart wykorzystania jest także pomysł z cytatami i sentencjami – zwłaszcza tymi, które pochodzą z książek o tematyce świątecznej. Od niedawna w sklepach dostępny jest nawet kalendarz adwentowy dla dorosłych z małymi buteleczkami wina. W wersji DIY można zrobić taki, wykorzystując np. nalewki, likiery i inne przetwory domowej roboty.
Najlepszych bajki i filmy świąteczne. Romantyczne, familijne, komediowe – co warto obejrzeć przed Bożym Narodzeniem?
Co roku sięgamy po świąteczne filmy, które kochamy za to, że zarażają pozytywnym, ciepłym nastrojem, dobrze się kończą i niosą pozytywne przesłanie. Kevin McCallister nigdy się nie nudzi i póki co nie ma sobie równych, ale wraz z każdą kolejną Gwiazdką przybywa mu konkurencji.
Co roku sięgamy po świąteczne filmy, które kochamy za to, że zarażają pozytywnym, ciepłym nastrojem, dobrze się kończą i niosą pozytywne przesłanie. Kevin McCallister nigdy się nie nudzi i póki co nie ma sobie równych, ale wraz z każdą kolejną Gwiazdką przybywa mu konkurencji. Liam Neeson, Nicolas Cage czy Jude Law? Nie musi wybierać ten, kto filmy świąteczne zacznie oglądać na długo przed Bożym Narodzeniem. Lista jest długa i zawiera wiele pozycji obowiązkowych. Filmy świąteczne dla zakochanych Mroźne grudniowe wieczory to idealny czas na koc, ciepłą herbatę i film wprowadzający w magiczną aurę Bożego Narodzenia. Jeśli u boku jest ukochana osoba, serce podpowiada, by postawić na romantyczny akcent. Bodaj największym hitem, bez którego wiele par po prostu nie wyobraża sobie świąt, jest To właśnie miłość w reżyserii Richarda Curtisa. Losy ludzi w różnym wieku, zakochanych – lecz nie zawsze szczęśliwie – splatają się tuż przed Gwiazdką, a atmosfera świąt wielu dodaje skrzydeł i odwagi, by walczyć o uczucia. Polską wersją słynnego Love Actually są Listy do M., które mają już trzy części, a w każdej poznajemy nowych bohaterów. Wśród obowiązkowych pozycji trzeba też wymienić Holiday – opowieść o dwóch kobietach pragnących zmienić swoje życie i na jakiś czas… zamienić się domami. Dzięki temu szalonemu pomysłowi obydwie odkrywają swoje nowe, lepsze oblicza. Filmy świąteczne dla dzieci i młodzieży W okresie przedświątecznym nie można zapomnieć o najmłodszych. To oni z największą niecierpliwością wyczekują pierwszej gwiazdki, a dzięki produkcjom kinowym łatwiej im przychodzi zrozumienie symboliki związanej z obchodami Bożego Narodzenia. Bajką świąteczną dla dzieci, która potrafi wiele nauczyć, jest Rudolf, czerwononosy renifer – animacja o hierarchii wartości, tolerancji i potrzebie akceptacji. Jeśli maluchy nie przestraszą się już zielonego złośnika z Ktosiowa, powinny obejrzeć słynną amerykańską produkcję Grinch: świąt nie będzie, uświadamiającą, że to kiedy ludzie gromadzą się wokół rozświetlonej choinki, prezenty wcale nie są najważniejsze. Warto również zadbać, by dzieci jak najwcześniej zaznajomiły się z Opowieścią wigilijną, która ma tyle filmowych wersji, że każdego roku można ją odkrywać na nowo. Kino familijne – świąteczne filmy dla dużych i małych Więzi rodzinne to jeden z tematów wybijających się w produkcjach świątecznych na pierwszy plan. Bożonarodzeniowe ciepło ogniska domowego sprawia, że pragniemy pielęgnować relacje i budować nić porozumienia nawet z tymi, z którymi na co dzień nie potrafimy znaleźć wspólnego języka. Docenić bliskość drugiego człowieka pozwalają filmy Family Man (z Nicolasem Cage’em) i Przetrwać święta (z Benem Affleckiem). Głównymi bohaterami są tu bardzo zamożni, ale samotni mężczyźni. Obaj aż do pewnego Bożego Narodzenia nie zdają sobie sprawy z tego, że ich życie wypełniała dotąd pustka. Podczas seansu z rodziną nie sposób też ominąć Cudu na 34. ulicy, by odkryć ducha świąt w ludziach, którzy nas otaczają – na wskroś rzeczywistych, a jednak wyjątkowych.
Jak pomagać potrzebującym przed świętami? Zbiórka żywności, Szlachetna Paczka, Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom i inne formy wsparcia
Świąteczna zbiórka żywności w 2016 roku pozwoliła na zebranie ponad 825 ton produktów spożywczych, a Szlachetna Paczka dotarła do prawie 19 tys. rodzin. Pomaganie jest dziś tak proste, że wystarczy odrobina dobrej woli, by zrobić dobry uczynek.
Świąteczna zbiórka żywności w 2016 roku pozwoliła na zebranie ponad 825 ton produktów spożywczych, a Szlachetna Paczka dotarła do prawie 19 tys. rodzin. Pomaganie jest dziś tak proste, że wystarczy odrobina dobrej woli, by zrobić dobry uczynek. Przed świętami akcji charytatywnych jest znacznie więcej niż w jakimkolwiek innym okresie. Liczba Polaków, którzy się w nie włączają z roku na rok rośnie, zwiększają się także datki. Przedświąteczne akcje charytatywne: w jaki sposób można zostać darczyńcą? Pomaganie osobom w trudnej sytuacji materialnej i osobistej ułatwiają nowe technologie – przelew bankowy to najszybszy sposób, by kogoś uszczęśliwić. Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce zapewnia, że wystarczy 40 zł, by ufundować prezent dla jednego podopiecznego. Wiele osób, zamiast wpłacać pieniądze, kupuje świąteczne świece Caritas od ponad 20 lat rozprowadzane po parafiach w całej Polsce w ramach akcji Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom. Poza tym prowadzone są różnego rodzaju aukcje (dzieł sztuki, ubrań sygnowanych marką Moda na Polskę), z których dochód zasila fundacje dobroczynne. Popularne stały się też formy wsparcia organizowane przez małe społeczności, np. motocyklistów spotykających się przed świętami na paradzie, podczas której zbierają upominki dla dzieci z domów dziecka i szpitali, a następnie – przebrani w stroje mikołajów – obdarowują maluchy. Świąteczna zbiórka żywności: kiedy jest organizowana i jak wziąć w niej udział? Co roku w sklepach odbywają się też zbiórki żywności – w specjalnych koszykach przy kasach można zostawić artykuły spożywcze dla potrzebujących z hospicjów, schronisk, noclegowni, domów samotnej matki. Wolontariusze zachęcają do ofiarowywania zwłaszcza takich produktów, jak olej, wszystkie rodzaje mąk, przetwory oraz słodycze. Lista sklepów biorących udział w akcji pojawia się około połowy listopada na stronie internetowej Banków Żywności, a zbiórki przypadają na ostatni weekend miesiąca. By wziąć udział w akcji, wystarczy powiększyć swoją przedświąteczną listę zakupów o kilka rzeczy, które komuś zapewnią ciepły posiłek w wigilijną noc. Można też zgłosić swoją chęć do odbywania wolontariatu – przy zbiórkach potrzeba zawsze kilkadziesiąt tysięcy osób do pomocy. Szlachetna Paczka: na czym polega i jak się zaangażować? Słynni są również wolontariusze Szlachetnej Paczki, na których spoczywa szczególna odpowiedzialność – to oni decydują, które rodziny zostaną zakwalifikowane do akcji. Dlatego rekrutacja ma dwa etapy: trzeba nie tylko wysłać zgłoszenie, lecz także przejść przez rozmowę kwalifikacyjną i podpisać umowę. Zgłaszać się można zwykle do końca września. Wolontariusze odwiedzają domy i poznają historie rodzin będących w trudnej sytuacji. W połowie listopada na stronie Szlachetnej Paczki umieszczają anonimowe opisy, by każdy, kto zechce się włączyć, mógł poznać osoby, którym będzie pomagał. Deklarując udział w akcji, wybiera się konkretną rodzinę i dla niej właśnie przygotowuje się paczkę. W nagrodę wolontariusz przekazuje relację z jej wręczenia. Ci, którzy nie zdążyli zgłosić się do udziału w Szlachetnej Paczce, mają jeszcze szansę na wolontariat w święta – niemal w każdym mieście lokalne organizacje charytatywne urządzają przecież Wigilię dla bezdomnych. Tam również potrzebna jest każda para rąk do pracy.