Polidaktylia, czyli wielopalcowość. Przyczyny wady, typy i leczenie

Młody mężczyzna zakrywa swoje dłonie.
Fot. ©STUDIO GRAND OUEST/Fotolia.com

Polidaktylia, nazywana inaczej wielopalcowością, powstaje w wyniku uwarunkowań genetycznych lub środowiskowych. Najczęściej występuje jako pojedyncza wada, jednak zdarzają się przypadki, że stanowi element innego wrodzonego zaburzenia.

 

Polidaktylia jest wadą wrodzoną polegającą na obecności dodatkowego palca lub palców u rąk lub stóp. Zaburzenie to może zostać zdiagnozowane jeszcze przed urodzeniem dziecka podczas badania USG. Polidaktylia poddaje się leczeniu chirurgicznemu, o którym decyduje lekarz prowadzący dziecko.

CIĄG DALSZY ARTYKUŁU POD WIDEO

POLECAMY: Kasia gotuje z Polki.pl: sałatka Caprese w miseczkach z ciasta francuskiego

 

Polidaktylia – co oznacza?

 

Polidaktylia, czyli inaczej wielopalcowość, jest wrodzonym zaburzeniem rozwojowym. Jego istotą jest występowanie u dłoni lub stóp dodatkowego palca lub palców bądź ich zawiązków. Wada ta częściej diagnozowana jest u chłopców. Przyczyną polidaktylii mogą być uwarunkowania genetyczne, wówczas obserwuje się rodzinne występowanie zaburzenia. W niektórych przypadkach wielopalcowość jest elementem określonego zespołu chorobowego, np. zespołu Bardeta-Biedla, którego innymi objawami są niezborność ruchowa oraz schorzenia nerek. Polidaktylia niekiedy jest spowodowana negatywnym wpływem czynników środowiskowym lub przyjmowaniem przez ciężarną leków lub innych substancji, które oddziałują na rozwijający się płód. Rozpoznanie polidaktylii jest możliwe jeszcze przed narodzinami dziecka na podstawie badania ultrasonograficznego (USG).

 

Jakie wyróżnia się typy polidaktylii?

 

Polidaktylia może mieć różną postać. Możliwe jest występowanie wady u jednej ręki lub stopy, obustronnie, a nawet w obydwu kończynach (górnych i dolnych) jednocześnie. Ze względu na budowę dodatkowych palców, wielopalcowość klasyfikuje się na trzy typy:

  • typ I, inaczej typ B – nadliczbowy palec lub palce zbudowane są z tkanek miękkich,
  • typ II, inaczej typ A – nadliczbowy palec lub palce mają prawidłowo ukształtowany szkielet kostny oraz stawy,
  • typ III – nadliczbowy i prawidłowo ukształtowany palec współwystępuje z dodatkową kością śródręcza.

 

Druga klasyfikacja polidaktylii opiera się na lokalizacji nadliczbowego palca. Na jej podstawie wyróżnia się wielopalcowość przedosiową, w której dodatkowy palec lub palce występują po stronie kciuka (inaczej stronie promieniowej) lub dużego palca u stopy (inaczej po stronie kości piszczelowej). Drugim rodzajem jest wielopalcowość zaosiowa, która charakteryzuje się obecnością dodatkowego palca po stronie małego palca, co określane jest stroną łokciową u ręki lub stroną strzałkową w przypadku stopy.

 

Leczenie polidaktylii – na czym polega?

 

Polidaktylia jest wadą poddającą się leczeniu, które polega na przeprowadzeniu zabiegu chirurgicznego. Nie wywołuje ona żadnych dolegliwości, jednak rodzice często decydują się na usunięcie dodatkowego palca w trosce o właściwe funkcjonowanie dziecka wśród rówieśników. Operacja jest również zalecana ze względu na zapewnienie innym palcom prawidłowego rozwoju. W przypadku, gdy nadliczbowy palec lub palce złożone są jedynie z tkanek miękkich (bez ukształtowanego szkieletu kostnego i stawów) operacja wykonywana jest w okresie wczesnego dzieciństwa, czyli w wieku 1-2 lat. Zabieg chirurgiczny przesuwany jest w czasie, jeżeli dodatkowy palec posiada prawidłowo ukształtowany szkielet kostny. Wówczas wskazane jest odroczenie operacji do 4. roku życia dziecka, kiedy struktury kostne są lepiej uformowane i można skuteczniej określić położenie elementów kostnych. Usunięcie nadliczbowych palców przeprowadzane jest w znieczuleniu ogólnym przy ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta.

Najczęściej czytane

 

Nasze akcje

Top Video

Top Galerie

Najczęściej czytane porady

Nasze akcje