Depresja lekooporna - na czym polega i czym jest spowodowana? Postępowanie lecznicze

smutny mężczyzna leżący-w łóżku
Fot. ©Paolese/Fotolia.com

Depresja lekooporna stwierdzana w przypadku, gdy właściwie stosowane leczenie przeciwdepresyjne nie prowadzi do ustąpienia objawów choroby. Przyczyną lekooporności może być współwystępowanie z depresją innych chorób, np. padaczki lub niedoczynności tarczycy.

Depresja lekooporna oznacza taką postać zaburzeń depresyjnych, w których wykorzystywane metody leczenia nie przynoszą satysfakcjonujących wyników. Przyczyn depresji lekkoopornej może być wiele, a nierzadko są one trudne lub niemożliwe do określenia. Podstawowym sposobem na poradzenie sobie z tego rodzaju zaburzeniem jest zmodyfikowanie dotychczasowych metod farmakologicznych.

Co oznacza depresja lekoporna?

Depresja lekooporna nie jest osobnym typem zaburzeń depresyjnych. Istnieje wiele definicji tego stanu, jednak żadna z nich nie jest uznana za powszechnie obowiązującą. Depresją lekooporną określa się depresję, w której stosowane kuracje przeciwdepresyjne nie przynoszą poprawy zdrowotnej u osoby chorej. Lekooporność stwierdza się w przypadku, gdy chory poddany był dwóm kuracjom za pomocą leków przeciwdepresyjnych należących do różnych grup lekowych, czyli klas terapeutycznych, w odpowiedniej dawce i przez odpowiedni czas, jednak leczenie nie doprowadziło do ustąpienia objawów depresji.

CIĄG DALSZY ARTYKUŁU POD WIDEO

POLECAMY: Kasia gotuje z Polki.pl: kotlety mielone

Przyczyny depresji lekoopornej

Depresja lekooporna może być spowodowana różnymi przyczynami. Jedną z nich jest nierozpoznana choroba afektywna dwubiegunowa charakteryzująca się naprzemiennym występowaniem manii i depresji. Stosowanie leków przeciwdepresyjnych w tego rodzaju zaburzeniu odznacza się znacznie mniejszą skutecznością. Lekooporność może być również wynikiem utrzymujących się negatywnych trudności życiowych i przeżyć u chorego. Przyczyną depresji lekoopornej są niekiedy współistniejące zaburzenia psychiczne lub inne choroby (np. padaczka, choroba Parkinsona, niedoczynność tarczycy, borelioza) mogące osłabiać działanie stosowanych leków. U chorego na depresję można stwierdzić również tzw. lekooporność rzekomą w sytuacji, gdy pacjent nie otrzymuje właściwego leczenia:

  • dawki stosowanych leków są zbyt małe,
  • chory nie stosuje się do zaleceń lekarza,
  • okres leczenia był zbyt krótki.

Postępowanie przy depresji lekoopornej

Postępowanie w depresji lekoopornej najczęściej polega na zmodyfikowaniu dotychczas stosowanej metody farmakologicznej. Zwykle zmienia się lek przeciwdepresyjny na inny, dodaje się drugi lek o właściwościach antydepresyjnych lub inne leki mające wspomóc skuteczność terapii. W przypadku lekooporności spowodowanej współwystępowaniem z depresją innych chorób wprowadza się właściwe leczenie tych zaburzeń. U osób z ciężką depresją lekooporną zastosowanie ma również terapia elektrowstrząsowa. Innymi metodami są: głęboka stymulacja mózgu, stymulacja nerwu błędnego oraz przezczaszkowa stymulacja magnetyczna.

Najczęściej czytane

 

Nasze akcje

Top Video

Top Galerie

Najczęściej czytane porady