Styl międzynarodowy w architekturze: proste, regularne bryły i brak dekoracji

styl międzynarodowy
Fot. Image by LifetimeStock.com

Styl międzynarodowy to określenie głównego nurtu w architekturze modernistycznej charakteryzującego się prostymi, regularnymi bryłami i brakiem zewnętrznych dekoracji budynków. Cechy tego stylu wynikają z założenia, że estetyka formy ma być podporządkowana jej funkcji. Jednym z polskich przykładów tego stylu jest warszawski wieżowiec „Oxford Tower”.

Początki stylu międzynarodowego w architekturze

Początki stylu międzynarodowego w architekturze sięgają wczesnych lat 20. XX wieku. Inspirowany jest on pośrednio futurystyczną i kubistyczną twórczością malarzy i poetów. Podstawowe cechy stylu międzynarodowego wywodzą się z funkcjonalistycznych założeń budynków projektowanych wówczas w Europie w duchu modernizmu, w opozycji do budowli secesyjnych.

 

CIĄG DALSZY ARTYKUŁU POD WIDEO

POLECAMY: Kasia gotuje z Polki.pl: śmietanowiec z galaretką

Nazwę tego stylu wprowadzili oraz jego najważniejsze cechy opisali Henry Russel Hitchcock i Philip Johnson w książce „The Internatiomal Style: Architecture Since 1922”. Książka ta została wydana w związku z wystawą „Styl międzynarodowy”, która odbyła się w 1932 r. w Nowym Jorku w Museum of Modern Art. Słowo „międzynarodowy” w nazwie stylu miało podkreślać uniwersalizm nurtu, który zgodnie z zamierzeniami autorów miał być nienaznaczony różnicami narodowymi.

 

Styl międzynarodowy dominował w architekturze światowej także po II wojnie światowej, aż do lat 60., kiedy ustąpił postmodernistycznemu budownictwu.

Cechy stylu międzynarodowego w architekturze

Zgodnie z założeniami Hitchcocka i Johnsona podstawowymi cechami stylu międzynarodowego miały być:

  •  ekonomiczna forma uzależniona od funkcji i użyteczności,
  •  prostota i geometryczne kształty oparte na prostych bryłach geometrycznych: proste linie, kąty, płaskie dachy, prostokątny plan budowli,
  •  wykorzystanie nowoczesnych materiałów: żelbetu i stali.

 

Budynki zaprojektowane w tym stylu często mają szkieletowe konstrukcje oraz gładkie, przeszklone ściany. Ich okna oraz widoczne na zewnątrz elementy konstrukcyjne tworzą rytmiczne ciągi. Silnie zaakcentowane są w nich na ogół wertykalne elementy. Kolorystycznie dominują biele i jasne odcienie szarości.

Przykłady stylu międzynarodowego w architekturze

Jedną z pierwszych budowli w stylu międzynarodowym był wzniesiony w 1929 r. Pawilon Niemiecki na Wystawę Światową w Barcelonie, projektu Ludwiga Miesa van der Rohe'a. Inną jest willa Savoye w Poissy z 1931 r. według projektu Le Corbusiera.

 

Rozwój stylu międzynarodowego w Stanach Zjednoczonych był wynikiem emigracji wielu europejskich architektów do Ameryki. Za oceanem tworzył sam Mies van der Rohe. W latach 1949-1951 wybudowano zaprojektowane przez niego bliźniacze apartamentowce ze szkła i stali „860–880 Lake Shore Drive” w pobliżu Chicago, a w 1958 r. Seagram building w Nowym Jorku.

 

W Polsce przykładem inspiracji stylem międzynarodowym w architekturze jest budynek Centralnego Domu Towarowego przy al. Jerozolimskich w Warszawie. Powstał on w latach 1948-1952 według projektu Zbigniewa Ihnatowicza i Jerzego Romańskiego. Innym polskim przykładem tego stylu jest Oxford Tower przy ul. Chałubińskiego, zaprojektowany przez Jerzego Skrzypczaka, Halinę Świergocką-Kaim, Jana Zdanowicza, Wojciecha Grzybowskiego i Jerzego Janczaka, wzniesiony w latach 1975-1978.

 

Najczęściej czytane

 

Nasze akcje

Konkursy

Top Video

Top Galerie

Najczęściej czytane porady

Nasze akcje